พูดเสียงยานคาง “มอมเมา? สุรานี้ดื่มไม่เมา ข้าดื่มสุรามาตั้งมากไม่เคยเมามายสักครา แล้วจะพูดว่ามอมเมาได้อย่างไร แต่เจ้าฝังสุราเพียงแค่สองไหน้อยเกินไป ปีหน้าต้องฝังเพิ่มอีกสักสองไห”
พูดแล้วหลินชิงเวยเดินเข้ามานั่งลงบนพื้นเช่นกัน นางหยิบไหสุรามาจากมือของเซียวจิ่น ดื่มจากไหสุราโดยไม่ใช้ถ้วยสุรา เซียวจิ่นมองสุราขาวใสไหลออกมาจากมุมปากของหลินชิงเวยจนมาถึงปลายคาง ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างท่วมท้น “ดื่มเถิด เมาเถิด หากทำเช่นนี้แล้วเจ้าสบายใจขึ้น”
หลินชิงเวยหัวเราะ “ข้ามีความสุขดี”
เซียวจิ่นใช้ปลายแขนเสื้อของตนซับคราบสุราบริเวณมุมปากของหลินชิงเวย เขาพูดเสียงต่ำ “เจ้าเป็นเช่นนี้รังแต่ทำให้เจิ้นยิ่งปวดใจ หากเปลี่ยนเป็นเจิ้น เจิ้นย่อมมิอาจหักใจ ทำให้เจ้าต้องเป็นทุกข์แม้เพียงครึ่งส่วน แต่ต่อให้เจิ้นทุ่มเทกายใจทั้งหมดก็ไม่อาจเข้าไปอยู่ในใจของเจ้าได้ เพราะแต่ไรมาคนที่อยู่ในใจเจ้าไม่ใช่เจิ้น”
หลินชิงเวย “ฝ่าบาททรงล้อเล่นแล้ว ในใจข้า ไม่มีผู้ใดทั้งสิ้น”
เซียวจิ่น “เช่นนั้นหาที่ว่างให้เจิ้นได้หรือไม่? เจิ้นจะทะนุถนอมเจ้าราวกับไข่มุกสูงค่าที่สุดในปฐพี ประคองเจ้าเอาไว้ในฝ่ามือ ปกป้องเจ้า รักเจ้า เจิ้นจะใ
