เซียวเยี่ยนหยุดย่างก้าวของตนลง เพียงแต่เขาพบว่าหลินชิงเวยไม่หยุดฝีเท้าลงเพื่อเขาอีกแล้ว ความสว่างไสวเจิดจ้าในดวงตาของนางมิได้มีเพื่อเขาอีกเช่นกัน ที่ปรากฏให้เห็นใน นแววตาของนางมีเพียงความเมินเฉยและเหินห่าง ใบหน้าขาวประดุจหยกราวกับเคลือบเอาไว้ด้วยน้ำค้างสีเงินยวงชั้นหนึ่ง นางเห็นเขาเป็นเช่นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ไม่ กระทั่งคนแปลกหน้าก็ย ยังไม่ใช่ เหมือนเห็นเขาเป็นอากาศธาตุ
เซียวเยี่ยนหยุดลงเพื่อรอให้นางเดินเข้ามาใกล้ และต่อมานางเดินสวนทางผ่านร่างของเขาไป ยิ่งเดินยิ่งไกล
ราวกับมีภาพๆ หนึ่งย้อนกลับมาในชั่วพริบตา ในอดีตเมื่อครั้งยามนางตามติดเซียวเยี่ยน เริ่มแรกเซียวเยี่ยนมิใช่เมินเฉยและแสดงท่าทีห่างเหินเช่นนี้หรือ
เซียวเยี่ยนก้มหน้าลงมองมือของตน เมื่อสักครู่ชายกระโปรงนุ่มพลิ้วนั้นตวัดผ่านฝ่ามือของเขา เขาไม่ได้ยื่นมือออกไปคว้าและคว้าเอาไว้ไม่ได้เช่นกัน เขาเพียงแต่มองเงียบๆ ราวก กับฝ่ามือของเขายังมีกลิ่นหอมและความอบอุ่นชนิดหนึ่งหลงเหลืออยู่
