าต่าง ภายในตำหนักบรรทมอวลไปด้วยกลิ่นของเครื่องหอม
นางกำนัลนำสุราดอกหลีที่เพิ่งขุดขึ้นมาเข้ามาในตำหนักบรรทม สุราหมักดอกหลีนี้ยังไม่เคยรินออกมา ยังคงบรรจุอยู่ในไหสุราดินเผาที่ฝังลงไปในดิน ฝาปิดไหสุรายังมีคราบดิน ติดอยู่บ้าง ไหสุราทั้งไหคล้ายมีคล้ายไม่มีกลิ่นของดินลอยอบอวล
เซียวจิ่น “นี่เป็นเหล้าสาเก มิอาจฝังในดินเป็นเวลานานเกินไป หาไม่แล้วกลิ่นหอมของสุราจะแรงกระทั่งกลบกลิ่นหอมของดอกหลีเสียสิ้น ดังนั้นจึงดื่มแล้วไม่เมามาย” พูดแล้วเขาใช้ ที่ตักสุรายาวประมาณสองฉื่อตักลงไปในไหสุรา ตักสุราขึ้นมารินใส่กาดินเผาสีม่วง รอกระทั่งกลิ่นหอมของสุรากำจายไปทั่วบริเวณจึงค่อยๆ รินใส่ถ้วยสุรา
เซียวจิ่นยกขึ้นมาถ้วยหนึ่งแล้วส่งให้หลินชิงเวย “ชิงเวย เจ้าลองดื่มดู”
หลินชิงเวยทางหนึ่งรับถ้วยสุรามาทางหนึ่งตวัดสายตามองเขา “เมื่อก่อนไม่เคยรู้ว่าฝ่าบาทโปรดการร่ำสุรา”
เซียวจิ่นหัวเราะเสียงดัง “นี่ไม่ใช่งานอดิเรก เพียงแต่ปีนี้ดอกหลีบานสะพรั่งราวกับหิมะก็ไม่ปาน เจิ้นคิดถึงเมื่อครั้งเสด็จพ่อยังทรงมีพระ
