างไ ไม่เหมาะสม บังอาจให้ร้ายอัครชายาของเจิ้น เจิ้นลงโทษให้นางตายยังแทบจะเป็นการดูถูกนางเกินไป”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้น แสงจากโคมไฟขับให้นัยน์ตาดำและขาวของนางตัดกันชัดเจน นางพูดเรียบๆ “ไว้ชีวิตนางเถิดเพคะ”
เซียวจิ่น “ชิงเวย เจ้าใจอ่อนแล้ว?”
หลินชิงเวยหัวเราะ “มีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างยืนยาวย่อมยากลำบากกว่าการตายตกไป มิใช่หรือเพคะ”
เซียวจิ่นชะงักงันครู่หนึ่งจึงพูดว่า “ได้ สุดแล้วแต่เจ้า”
ต่อมานางกำนัลมาเก็บโต๊ะพระกระยาหารด้วยการยกโต๊ะพระกระยาหารออกไปทั้งโต๊ะ เซียวจิ่นเดินไปริมหน้าต่างเพื่อผลักประตูหน้าต่างเปิดออกเห็นท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ แสงจันทร์ประดุจ ผ้าโปร่งสีขาวที่ทอดลงมาเบื้องล่าง สาดส่องให้กรอบหน้าต่างเป็นสีขาวประหนึ่งหยดน้ำค้าง
เซียวจิ่นนำกระดานหมากออกมาแล้วหันมายิ้มกับหลินชิงเวย “เวลายังเช้าอยู่ เดินหมากสักสองกระดาน?”
หลินชิงเวยพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “หาได้ยากนักที่ฝ่าบาทจะอารมณ์ดีเช่นนี้”
เดินหมากกับหลินชิงเวย เซียวจิ่นจึงวางกระดานหมากด้วยการเล่นแบบหมากห้าตัว สายลมเย็นพัดโชยเข้ามาทางหน้
