พียงนี้อีก ฝ่าบาทควรจะเอาเวลาไปทุ่มเทกับตำหนักในเพคะ”
เซียวจิ่นยิ้มอ่อนโยน “ไม่ง่ายดายเลยกว่าเจ้าจะมาที่นี่สักครั้ง เจิ้นไม่คิดว่าเสียเวลากับเจ้า กินข้าวพร้อมกับเจ้า เจิ้นรู้สึกเจริญอาหารกว่าปกติ” พูดแล้วมือขาวๆ ของเขาวางกุ้ง งที่แกะเปลือกออกแล้วลงบนถ้วยของหลินชิงเวย “เจ้าไม่รับความปรารถนาดีจากเจิ้นได้ แต่เจ้าไม่อาจขัดขวางเจิ้นไม่ให้ทำดีต่อเจ้า”
หลินชิงเวยเห็นท่าทางแกะเปลือกกุ้งของเขายังคงเต็มไปด้วยความสง่างามและเป็นธรรมชาติ จึงคร้านจะเกรงใจเขาต่อไปอีก
อาหารสิบสองอย่าง คนทั้งสองกินไม่เร็วไม่ช้า ที่จริงเซียวจิ่นและหลินชิงเวยกินอาหารได้ไม่มากนัก เซียวจิ่นแกะเปลือกกุ้งเสร็จแล้วเช็ดมือกับผ้าไหมช้าๆ “เจิ้นได้ยินว่าวันนี้ พระชายารองของเซี่ยนอ๋องมาแสดงอำนาจบาตรใหญ่กับเจ้า?”
หลินชิงเวย “ฝ่าบาททรงทราบดีอยู่แล้วยังทรงตรัสถามอีกเพคะ”
เซียวจิ่นยังคงมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม “อย่างไรก็ต้องยืนยันกับเจ้าสักครา เจิ้นจะได้ตัดสินใจว่าจะลงโทษนางอย่างไร แม้จะกล่าวว่านางเป็นลูกกำพร้าของท่านแม่ทัพ แต่พฤติกรรมของน
