ั้งปิดประตูให้เบาๆ
หลินชิงเวยมองอาหารเลิศรสบนโต๊ะ นางจำได้ว่าเซียวจิ่นชอบทานอาหารรสจืด แต่อาหารส่วนใหญ่บนโต๊ะล้วนเป็นอาหารที่นางโปรดปราน มีเพียงน้ำแกงและปลานึ่งเท่านั้นที่เป็นอาหารจ จานโปรดของเซียวจิ่น
เซียวจิ่นตักน้ำแกงให้หลินชิงเวยก่อนถ้วยหนึ่ง เขาวางลงเบื้องหน้านางและกล่าวว่า “ดื่มน้ำแกงก่อนเถิด”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ฝ่าบาทมิใช่เชิญหม่อมฉันมาดื่มสุราหรือเพคะ ไฉนเวลานี้กลับดื่มน้ำแกง?” นางพูดเช่นนี้แต่ยังคงหยิบช้อนมาชิมน้ำแกงคำหนึ่ง รสชาติสดและหอมยิ่งนัก
เซียวจิ่นส่ายหน้ายิ้มๆ “ต่อให้เป็นสุราที่ไม่ทำให้คนเมา แต่ดื่มสุรายามท้องว่างย่อมทำลายสุขภาพ รอให้เจ้ากินข้าวอิ่มแล้วค่อยดื่มเถิด”
หลินชิงเวยไม่พูดอะไรอีก นางและเซียวจิ่นกินอาหารเงียบๆ
สำหรับเซียวจิ่นแล้วเขาไม่ต้องการให้นางพูดอะไรมากมาย ขอเพียงนางนั่งอยู่ข้างกายเขา กินอาหารเย็นพร้อมกับเขา เขาก็พอใจอย่างที่สุดแล้ว
เซียวจิ่นคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งขึ้นมา เลาะก้างออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นวางลงบนถ้วยของหลินชิงเวย
หลินชิงเวยวางตะเกียบลง “ที่จริงฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับหม่อมฉันถึงเ
