ู่ในมุมหนึ่ง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด หากมิใช่เวลาเข้าประชุมในท้องพระโรงและพักผ่อนอยู่ในตำหนักใน เซียวจิ่นไม่ชอบสว วมเสื้อคลุมมังกรสีเหลืองขมิ้น เขามักจะสวมอาภรณ์เนื้อนุ่มทั่วไปเสมอ
ยามนี้เซียวจิ่นนั่งลงข้างโต๊ะน้ำชา ขาทั้งสองข้างทบกัน มือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะ อีกมือหนึ่งถือม้วนตำรารอคอยหลินชิงเวย
เขาช้อนตาขึ้นมาเห็นหลินชิงเวยก้าวเข้าประตูมาพอดี ดวงตาคู่นั้นพลันเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของคุณชายอบอุ่นประดุจหยกเนื้อดี สายลมพัดผ่านต้นไผ่หลายกอด้านนอกส่งเสียงดังซ่าๆ พร้ อมกับความรู้สึกเย็นสบาย
เซียวจิ่นลุกขึ้นสะบัดชายอาภรณ์เพื่อคลายรอยยับย่น เดินมุ่งหน้ามาหาหลินชิงเวย เขาพูดกลั้วหัวเราะ “เวลากำลังพอดี เพิ่งจะสั่งให้ตั้งโต๊ะ เจ้าก็มาถึง เจิ้นยังคิดว่าเจ้าจะไม ม่ยอมมา”
หลินชิงเวย “ฝ่าบาทให้การต้อนรับอย่างดี ไม่มีเหตุผลที่จะไม่มาเพคะ”
“รีบนั่ง”
ทั้งสองนั่งลงข้างโต๊ะ อาหารสิบสองอย่าง นางกำนัลค่อยๆ เปิดฝาภาชนะทีละจานๆ แล้วถอยออกไปจนหมด พร้อมท
