นางเสมอ
บัดนี้กงกงได้ยินหลินเสวี่ยหรงพูดจาทำร้ายจิตใจหลินชิงเวยเยี่ยงนี้ ไหนเลยจะอดทนอดกลั้นได้ อีกทั้งยังให้เขาได้ล่วงรู้ความลับใหญ่หลวงเช่นนี้ ไหนเลยจะปล่อยให้ผ่านเลยไปได้
หลินเสวี่ยหรงก้าวถอยหลังสองก้าว ในที่สุดนางพลันกระจ่างแจ้งขึ้นบ้างแล้วว่าเหตุใดเมื่อสักครู่หลินชิงเวยจึงพูดว่านางมาหาเรื่องใส่ตัวถึงตำหนักฉางเหยี่ยน หลินเสวี่ยหรงหันไปมอง งค้อนหลินชิงเวย “เจ้ารู้แต่แรกแล้วว่าข้างหลังข้ามีคนใช่หรือไม่? เหตุใดเจ้าไม่บอกกล่าวกับข้า?”
หลินชิงเวยพับขาทั้งสองข้างขึ้นมาบนชิงช้า นางเอียงคอมองหลินเสวี่ยหรงพร้อมกับพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “โทษข้าละสิ?”
สีหน้ากงกงผ่อนคลายลงเมื่อหันไปพูดกับหลินชิงเวย “แม่นาง บ่าวนำพระกระแสรับสั่งของฝ่าบาทมาขอรับ ปีนี้แผนกสุราของวังหลวงได้หมักสุราดอกหลีไว้สองไห เวลานี้กำลังได้ที่ เม มื่อสักครู่เพิ่งจะขุดขึ้นมาจากดิน ฝ่าบาทมีพระประสงค์เชิญแม่นางไปรับประทานอาหารเย็นที่ตำหนักซวี่หยางคืนนี้ เพื่อลิ้มลองรสชาติของสุราดอกหลีขอรับ”
หลินชิงเวย “ได้”
“เช่นนั้นบ่าวกลับไปกร
