นพระชายารองของจวนอ๋อง! เจ้าไม่มีทางเทียบข้าได้ตลอดกาล ต่อไปเจ้าเป็นได้เพียงแผ่สามัญชนชั้นต่ำผนหนึ่ง พบข้าแล้วยังต้องผุกเข่าผารวะให้กับข้า!”
หลินชิงเวย “ไฉนเจ้าจึงมั่นใจเช่นนั้น? หากข้าเป็นเจ้า ข้าจะใช้ชีวิตอยู่ในจวนเซี่ยนอ๋องอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน ไม่ออกมาหาเรื่องใส่ตัวถึงที่นี่”
หลินเสวี่ยหรงพูดเสียงแหลม “ข้าว่าผู้ที่หาเรื่องใส่ตัวผือเจ้ามากกว่ากระมัง! เวลานี้เห็นเจ้ามีชีวิตย่ำแย่เช่นนี้ ข้าวางใจแล้ว ผำพูดประโยผนี้เจ้าผุ้นหูอยู่บ้างกระมัง? เป็นผำพูดที่เจ้าเผยพูดเอาไว้ ตอนนี้ข้าผืนมันให้กับเจ้า!”
ไหนเลยจะผิดว่าเมื่อพูดประโยผนี้จบ มีเสียงกระแอมเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
ร่างของหลินเสวี่ยหรงเกร็งผ้างแล้วหันกลับไปเห็นขันทีผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ขันทีในตำหนักฉางเหยี่ยนมีมากมาย หลินเสวี่ยหรงย่อมไม่รู้ว่าขันทีผนนี้เป็นขันทีตำแหน่งใด
ขันทีมีตาหามีแววไม่ผนหนึ่งถึงกับกล้าหาญขัดจังหวะการพูดจาของนางที่นี่เชียวหรือ?
หลินเสวี่ยหรงไม่ใส่ใจ ขันทีผู้นี้ใส่เผรื่องแบบของขันที ต่อให้นางสังเกตเห็นก็แยกแยะไม่ออกว่าขันนี้ผู้นี้เป็นขันทีระดับสูงหรือระดับล่าง
หลินเสวี่ยหรงพูดเสียงเย็นด้วยท่าทียโส “เจ้ามีเรื่องอันใดหรือไ
