หลินชิงเวยลูบม้าที่ได้รับความตื่นตกใจ นางมองศพบนพื้นและพูดกับคนที่อยู่ในที่มืดว่า “ครั้งหน้าหากข้าเห็นเจ้าตามข้าอีก ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเฉกเช่นเดียวกับพวกเขา”
พูดแล้วหลินชิงเวยไม่รอให้เขาตอบคำ นางพลิกกายขึ้นหลังม้า ควบพุ่งไปข้างหน้า ท่ามกลางความมืดในยามราตรี เส้นผมดำขลับของนางปลิวสะบัดเต็มไปด้วยความเยียบเย็นที่ปกคลุม
คนชุดผู้นั้นมองเงาร่างของหลินชิงเวยที่วิ่งห่างออกไปไกล อดที่จะเงยหน้าขึ้นไปบนชายคาเรือนมองคนชุดดำหลายคนที่เหินกายลงมา ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ
คำพูดของหลินชิงเวยเมื่อสักครู่พวกเขาต่างได้ยินแล้ว ดูท่าแล้วนางรู้แต่แรกว่าพวกเขาลอบสะกดรอยตามนาง เมื่อสักครู่อันตรายเช่นนั้นนางกลับกล้าวิวาทกับบุรุษหลายคน เพราะรู้ สึกว่าตนเองมีความสามารถรับมือได้หรือบีบให้พวกเขาปรากฏตัวขึ้นกันแน่?
นายท่านมีคำสั่งไม่ให้หลินชิงเวยรู้ตัวว่าพวกเขาสะกดรอยตาม หากนางพบกับอันตรายให้เฝ้าดูอย่างสงบและดูสถานการณ์ หากหลินชิงเวยคลี่คลายสถานการณ์ได้ด้วยตนเอง พวกเขาไม่จำเป็นต ต้องยื่นมือเข้าช่วย หากไม่อาจคลี่คลายได้ พวกเขาจำต้องปรากฏตัวขึ้นเพื่อคุ้มกันนาง
ดูท่าแล้วภารกิจล้มเหลว
เมื่อหลินชิงเวยกลับถึงวัง
