หลวงเป็นเวลาพอดิบพอดีกับที่นางบอกกับซินหรูเอาไว้ ซินหรูนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูรอคอยการกลับมาของนาง เห็นคนกลับมาอย่างไม่ง่ายดายนัก ซินหรูจึงพ พรูลมหายใจโล่งอกออกมาเฮือกหนึ่ง
ซินหรูวิ่งเข้ามาด้วยดวงตาเปล่งประกายฉ่ำน้ำ อ้าปากคิดจะพูดสิ่งใด ไหนเลยจะคาดคิดว่าหลินชิงเวยจะหยิบพุทราเชื่อมไม้หนึ่งยัดเข้ามาในปากนาง นางหยุดชะงักครู่หนึ่งแล้วหยิบพุ ทราเชื่อมมาเลียกินเงียบๆ
หลินชิงเวยถาม “อร่อยหรือไม่?”
ซินหรูพยักหน้า “อร่อยเจ้าค่ะ ข้ากลัวเหลือเกินว่าพี่สาวออกจากวังคนเดียวจะไม่ปลอดภัย”
“นั่นอาจเป็นคนอื่นที่ไม่ปลอดภัยเช่นกัน” หลินชิงเวยมองพุทราเชื่อมอีกไม้หนึ่งในมือ แล้วส่งเข้าปาก
ซินหรูดูสีหน้าของหลินชิงเวยแล้วถามว่า “พี่สาว พุทราเชื่อมอร่อยหรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยลองชิมดูอย่างจริงจัง “ไม่เท่าใดนัก นี่เป็นของที่เด็กผู้หญิงชอบกิน”
“เหตุใดท่านจึงปล่อยผมกลับมาเล่า?”
“ไม่ทันระวัง ปิ่นปักผมหักกลางทาง”
“อ้อ”
ผ่านการบำรุงร่างกายพักหนึ่ง โรคของสุ่ยฉ่ายชิงดีขึ้นมาก สีหน้าดูแล้วดีขึ้นไม่น้อย ก่อนหน้านี้ระยะเวลาส่วนใหญ่ของนางล้วนต้องนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง บัดนี้นอนบนเตียงน้อยล ลง ซ้ำยังออกมาเดินเล่นข้างนอกได้มากขึ้น
