ซินหรูรับคำแล้วรับไปนับอย่างละเอียดถี่ถ้วน เงินค่ารักษาประเภทนี้ ห้ามขาดไปแม้แต่ครึ่งตำลึง
ซินหรูนับอยู่อึดใจหนึ่งจึงเงยหน้าขึ้น “พี่สาว ครบเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดีมาก นำกลับไปเก็บรักษาไว้ให้ดี” ซินหรูถือตั๋วเงินไว้ในมือทว่ากลับลังเลใจไม่ยอมออกไป นางกลัวว่าทันทีที่นางออกไปหลินชิงเว วยต้องเจ็บช้ำน้ำใจอีกครั้ง
หลินชิงเวยก้มหน้า แววตานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวเล็กนั้นมีหยกประดับเอวสีม่วงชิ้นหนึ่ง พู่ห้อยข้างบนนั้นกำลังขยับไหวไปมาน้อยๆ หลินชิงเวยกล่าวว่ า “นี่เป็นสิ่งของแทนตัวของเซ่อเจิ้งอ๋อง เมื่อก่อนข้าครอบครองตามอำเภอใจโดยไม่ละอาย บัดนี้สิ่งของนี้กลับคืนสู่เจ้าของ อ้อ ถูกต้องแล้วยังมีสิ่งนี้อีก” นางยกมืออีกข้างหนึ่ง งขึ้นมาดึงหยกรัดผมที่นางห้อยคอไว้ตลอดเวลาออกมาหมุนอยู่รอบปลายนิ้วมือของนาง
หยกรัดผมสีเขียวนั้นใส่ติดตัวแนบกับผิวของนางมาเป็นเวลานาน ดูเหมือนกลับส่องประกายโปร่งแสงขึ้นกว่าเดิม สีเขียวอ่อนท่ามกลางแสงตะวันนั้นสะอาดบริสุทธิ์ดึงดูดสายตา
ทว่ากลับทำให้แววตาของเซียวเยี่ยนวูบไหว เขาค่อยๆ ละสายตามาตกลงบนใบหน้าของหลินชิงเวย กลับพบเพียงร
