เงาร่างเล็กบอบบางของนางเดินผ่านระเบียงทางเดินราวกับสายลมสายหนึ่ง ดูเหมือนชายแขนเสื้อสีแดงเลือดถูกซ่อนไว้ใน นแขนเสื้อโผล่ออกมาให้เห็นมุมสีแดงประดุจดอกไห่ถัง เงาร่างของนางโปร่งใส ชายกระโปรงถูกสายลมพัดโชยพลิ้วขึ้นมา ไม่รู้ว่าทำให้บุปผาในฤดูใบไม้ผลิงดงามขึ้นเท่าใด
เซียวเยี่ยนหลับตาลง ขับไล่ความทรงจำสิ่งละอันพันละน้อยที่ร่วมประสบด้วยกันมาออกจากสมองของตน เขากำมือแน่น ในมือ อของเขายังมีเส้นผมของหลินชิงเวย เขากำเส้นผมของนางหันกายเดินกลับไป
การเดินจากไปครั้งนี้ ยิ่งไปยิ่งไกล
สีหน้าของหลินชิงเวยซีดขาวเล็กน้อย ท่ามกลางแสงตะวันอันเจิดจ้าที่ทอดลงบนร่างของนาง ทำให้ใบหน้านางงดงามไร้ต ตำหนิ ประดุจกระเบื้องเคลือบสีขาว ทว่ากลับสง่างามจนตกตะลึง
ซินหรูเห็นนางกลับมา แขนเสื้อเต็มไปด้วยเลือดจึงตกใจจนหน้าขาว นางเห็นแววตาทั้งคู่ของหลินชิงเวยที่เต็มไปด้วย ความสดใสในยามปกติ บัดนี้หม่นหมองและแข็งค้าง ในใจจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกปวดใจที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ
ซินหรูสูดลมหายใจเข้าลึก ทว่าน้ำตายังคงเอ่อคลอออกมา นางรีบเข้าไปในเรือนหยิบยาออกมาทำแผลให้หลินชิงเวย “พี สาว นี่ทำอย่างไรกันเจ้าคะ? เซ่อเจิ้งอ๋องรังแกพี่สาวใช่
