อยยิ้มบนใบหน้าที่เขาไม่เห็นช่องโหว่ให้โจมตีแม้แต่น้อย
หลินชิงเวยหมุนสิ่งของสองสิ่งนั้นเล่นเบาๆ นางเลิกคิ้วและพูดว่า “เซ่อเจิ้งอ๋องไม่ยินดีรับกลับไป? มิใช่บอกว่าหยกประดับเอวสีม่วงนี้ สำหรับเซ่อเจิ้งอ๋องแล้วสำคัญยิ่งนักหรือ ? หากไม่ต้องการ เช่นนั้นข้าคงได้แต่นำออกไปแลกเปลี่ยนในโรงรับจำนำนอกวัง”
สุดท้ายเซียวเยี่ยนกล่าวว่า “หยกสีม่วงนั้นเปิ่นหวางเก็บไว้ หยกสีเขียวนั้นแล้วแต่เจ้าจะจัดการ”
พูดแล้วเขายื่นมือออกมารับ ขณะที่กำลังจะสัมผัสถูกมือของหลินชิงเวย นางกลับผ่อนปลายนิ้วปล่อยให้หยกสีม่วงนั้นตกลงกลางฝ่ามือของเซียวเยี่ยน ฝ่ามือของเซียวเยี่ยนชะงักค้างพ พลันได้ยินหลินชิงเวยพูดกลั้วหัวเราะ “เซ่อเจิ้งอ๋องไม่ยินดีรับหยกสีเขียวนี้คืน? ให้ข้าจัดการเองจริงๆ หรือ?”
“อืม”
หลินชิงเวย “หลายวันนี้ข้าตรวจนับสิ่งของในห้องเก็บของ พบว่ามีสิ่งของล้ำค่าหายากไม่น้อยเลยทีเดียว เมื่อก่อนข้าคิดว่าหยกสีเขียวชิ้นนี้เป็นสิ่งของล้ำค่าถึงกับสวมติดกายตลอ อดมา เวลานี้ดูแล้วมันไม่ได้เป็นของล้ำค่าอันใดเลย ไม่แปลกที่เซ่อเจิ้งอ๋องจะไม่ต้องการ เช่นนั้นข้าจัดการเองก็แล้วกัน” พูดแล้วหมุนกายไปเห็นขันทีคนหนึ่งกำลังกวาดลานเรือนอย ย่างตั้ง
