อกตั้งใจ นางจึงกวักมือเรียกเขา ขันทีเข้ามาหยุดเบื้องหน้า นางยื่นหยกสีเขียวชิ้นนั้นให้เขา “นี่เป็นสิ่งของที่เซ่อเจิ้งอ๋องให้รางวัลเจ้า”
สำหรับขันทีแล้วนั้นย่อมเป็นสิ่งของล้ำค่า ขันทีผู้นั้นตะลึงงัน เขาเพียงแต่กวาดพื้นตามหน้าที่ เหตุใดจึงให้รางวัลเขาด้วยสิ่งของมีค่าเช่นนี้? ดังนั้นเขาไม่กล้ารับ
เซียวเยี่ยนมองนางแล้วพูดเสียงต่ำ “สิ่งของนี้สำหรับเจ้าแล้ว ไม่มีค่าเช่นนี้จริงๆ หรือ?”
หลินชิงเวย “มีค่าหรือไม่ มิใช่เซ่อเจิ้งอ๋องตัดสิน หากข้ายินดีต่อให้เป็นดินก้อนหนึ่งก็เป็นสิ่งของล้ำค่า เงินพันตำลึงก็กลายเป็นเพียงเศษดินได้เช่นกัน เมื่อสักครู่มิใช่เพิ่ง งรับเงินจากเซ่อเจิ้งอ๋องห้าสิบหมื่นตำลึงหรือ เวลานี้สิ่งที่ข้ามีคือเงิน อย่างไรเล่า เซ่อเจิ้งอ๋องไม่เห็นด้วย?”
เซียวเยี่ยมเม้มปาก สุดท้ายยังคงรับหยกสีเขียวนั้นกลับคืนมา “ช่างเถิด”
หลินชิงเวยพูดกลั้วหัวเราะ “นับแต่นี้ต่อไป ท่านกับข้าไม่มีอะไรติดค้างกันอีก บัดนี้มีเพียงความเกี่ยวข้องเป็นหมอและผู้ป่วยเท่านั้น เชิญเซ่อเจิ้งอ๋องกลับเถิด ขอเวลาข้าเตรียม มตัวสักหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะไปทำการรักษาแม่นางสุ่ย”
ก่อนหน้าที่นางจะไล่เซียวเยี่ยน นางได้หมุนกายอย่างรวดเร็วและไม่หันกลับมามอง
