แรกที่เป็นโรคนี้
หลินชิงเวย “แม่นางสุ่ยเป็นโรคหอบเพราะตกลงไปในน้ำ คิดว่าน้ำในปอดยังไม่ได้รับการขับออกมาจนหมด จึงทำให้ร่างกายได้รับความเย็น ในส่วนของปอดจึงยังหลงเหลือสิ่งของไม่สะอาด เมื่อเวลาผ่านนานไปย่อมทำให้หลอดลมและปอดภายในร่างกายถูกครอบคลุมด้วยน้ำ ทำให้เกิดเป็นอาการของโรค”
นี่สำหรับหลินชิงเวยแล้วไม่ได้เป็นโรคที่รักษายากแต่อย่างใด เพียงแต่ร่างกายของสุ่ยฉ่ายชิงอ่อนแอ ทันทีที่โรคหอบกำเริบจึงดูเหมือนแทบจะคร่าชีวิตนาง
คนลักษณะเช่นนี้ จึงจะสมควรมีค่าพอให้คนยิ่งต้องปกป้องคุ้มครองกระมัง
หลินชิงเวยหันหน้าไปมองเตากำยานแวบหนึ่ง “แม่นางสุ่ยชอบใช้เครื่องหอม?”
สุ่ยฉ่ายชิง “เพียงแต่เนิ่นนานไปจึงกลายเป็นความเคยชินเท่านั้น”
การใช้เครื่องหอมเป็นเรื่องที่นิยมแพร่หลายในแผ่นดินต้าเซี่ย
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ระหว่างที่แม่นางสุ่ยออกไปพักฟื้นร่างกายข้างนอกรวมไปถึงหลังจากกลับเข้ามาในวัง ท่านหมอข้างนอกและหมอหลวงในวังล้วนไม่ได้เตือนแม่นางสุ่ยมาก่อนเลยหรือว่ า การจุดเครื่องหอมส่งผลกระทบต่อระบบทางเดินหายใจของแม่นางอย่างง่ายดาย ทำเช่นนี้ไม่ส่งผลดีกับโรคของแม่นางแม้แต่น้อย”
สุ่ยฉ่ายชิงตะลึงงัน “ไม่มี…”
หลินชิงเวยกำลังก้มหน้า ทันที
