นัก”
หลินชิงเวยหัวเราะ “แม่นางสุ่ยยิ่งไม่ต้องเกรงใจ ข้าเป็นหมอ รับเงินของผู้อื่นแล้วย่อมต้องทำงานตอบแทน นี่เป็นเรื่องถูกต้องทำนองคลองธรรมอยู่แล้ว อีกทั้งเซ่อเจิ้งอ๋องยินดีออก กค่ารักษาห้าสิบหมื่นตำลึงเพื่อให้ข้ารักษาแม่นาง ตั้งแต่ข้าเป็นหมอยังไม่เคยพบเห็นผู้ใดมีจิตใจกว้างขวางเช่นนี้มาก่อน โรคนี้ข้าไฉนจึงไม่รักษาเล่า”
สุ่ยฉ่ายชิงตกตะลึง รอยยิ้มบนใบหน้านางเกร็งค้างเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองเซียวเยี่ยน นั่นเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลยจริงๆ เขาถึงกับหักใจมอบให้หลินชิงเวยได้ เพื่อรักษาโรคให ห้กับนาง ส่ายฉ่ายชิงพลันรู้สึกซาบซึ้งใจและมีความรู้สึกบางอย่างในขณะเดียวกัน
ต่อให้เป็นผู้ใดที่ปากใหญ่ราวกับพยัคฆ์ก็มิอาจเรียกเงินค่ารักษาในราคาสูงเสียดฟ้าห้าสิบหมื่นตำลึง เงินห้าสิบหมื่นตำลึงนั้นดูเหมือนเป็นเงินของนางเองอย่างไรอย่างนั้น ไยไม ม่ปวดใจเล่า
เพียงเวลานี้มองไปเห็นเซียวเยี่ยนหลุบตาลงครึ่งหนึ่งกำลังมองหลินชิงเวย ในแววตานิ่งลึกนั้นสับสน มิใช่แววตาที่ใช้มองคนทั่วไป
หลินชิงเวยส่งเสียง “เชิญแม่นางสุ่ยยื่นมือออกมา”
สุ่ยฉ่ายชิงยื่นมือขาวราวกับหิมะออกมา หลินชิงเวยตรวจชีพจรของนาง ถามไถ่อาการของโรคในเวลาปกติรวมไปถึงเมื่อ
