ได้ทุกเวลา ตำหนักฉางเหยี่ยนจะยังคงเก็บไว้ให้แม่นางหลินตลอดไป แม่นางยังต้องทำการรักษาโรคของแม่นางสุ่ยจึงยังออกจากวังหลวงไม่ได้ ให้พำนักอยู่ที่นี่ต่อไปเถิดจะได้ไม่ต้องวิ งเข้าออกนอกวังให้ยุ่งยาก นี่เป็นป้ายคำสั่งอนุญาตเข้าออกวังหลวง แม่นางโปรดเก็บรักษาไว้ให้ดี”
กงกงพูดแล้วหยิบป้ายคำสั่งโลหะสีทองแผ่นหนาหนักออกมาชิ้นหนึ่ง เซียวจิ่นมอบป้ายคำสั่งนี้ให้กับนางนั่นยอม หมายความว่าเขาไม่ป้องกันนางแม้แต่น้อย
นิ้วมือของหลินชิงเวยลูบไล้ไปตามลวดลายบนป้ายคำสั่งนั้น ในใจพลันรู้สึกใจหายอยู่บ้าง
กงกงเห็นเช่นนั้นจึงถอนใจอีกครั้ง “แม่นางรู้พระทัยฝ่าบาทดี เหตุใด…”
หลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมองกงกงตรงๆ นางพูดขัดขึ้นว่า “หลินชิงเวยขอบคุณกงกงที่เป็นธุระให้ รบกวนฝากคำพูดกงกง งกลับไปว่าข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก ป้ายคำสั่งนี้ข้ารับเอาไว้”
เรื่องมาถึงขั้นนี้กงกงไม่อาจพูดอันใดได้อีก จึงได้แต่รับคำแล้วออกจากตำหนักฉางเหยี่ยน
หลินชิงเวยถือราชโองการไว้ในมือ น้ำหนักในมือนั้นกลับทำให้หัวใจของนางพลันรู้สึกหนักอึ้ง นางรู้ดีว่าขอเพียง งนางต้องการจากไปเซียวจิ่นย่อมรับปากนาง ในเมื่อนี่เป็นเรื่องที่ทั้งสองคนต่างได้ตกลงกันแล้ว มา
