บัดนี้เซียวเย ยี่ยนทูลขอราชโองการฉบับนี้แทนนาง นางจึงมิต้องไปทูลขอราชโองการเองให้กระอักกระอ่วน นางไม่ปรารถนาเพิ่มความเจ็บปว วดให้เซียวจิ่นอีก
เมื่อมีราชโองการฉบับนี้ นับแต่นี้ต่อไปนางเป็นไทแก่ตัวอย่างแท้จริง วังหลวงอันกว้างใหญ่แห่งนี้มิอาจกักขังนางได ด้อีก
เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันถอยออกไป เหลือเพียงซินหรูรั้งอยู่ข้างกายหลินชิงเวยเงียบๆ ไม่ว่าอย่างไรนางก ก็ไม่ยอมให้เซ่อเจิ้งอ๋องรังแกพี่สาวอีก
เซียวเยี่ยนยืนอยู่เบื้องหน้านางนานมาก
หลินชิงเวยอดคิดถึงเมื่อก่อน นางเคยพูดไว้ใช่หรือไม่ว่าหากมีวันหนึ่งนางโบยบินออกไปสู่ท้องฟ้าและแผ่นดินอันกว้า างใหญ่ นางขอให้เซียวเยี่ยนอย่าปล่อยมือนาง หาไม่แล้วนางจะบินไปให้ไกลและไม่กลับมาอีกเลย
เวลานั้นเซียวเยี่ยนพูดอย่างไรแล้วนะ
ดูเหมือนเขาพูดว่า หากนางจะบิน เขาชิงชังนักที่มิอาจเด็ดปีกของนาง
เวลานั้นนางลอบคิดในใจว่าหากบุรุษคนนั้นเป็นเขาแล้วละก็ นางยินดีถูกเด็ดปีกรั้งอยู่ข้างกายเขาชั่วชีวิต
เวลานี้เมื่อคิดขึ้นมาแล้ว ช่างน่าขันและน่าเยาะหยันสิ้นดี
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของนางยังคงกระจ่างใสดังเดิม เพียงแต่ในแววตานั้นไร้ความอบอุ่นและสดใสอีกต่อไ
