นางห้อยนิ้วปล่อยให้โลหิตไหลหยด มุมปากของนางยกขึ้น ยิ้มเยาะหยันตนเอง “หัวใจของคนเราทำด้วยเนื้อ ท่านคิดว่า าหัวใจของข้าตีมาจากเหล็กกล้าหรือไร? ท่านคิดว่าข้าไม่ใช่คนร้องไห้ง่ายๆ ใช่หรือไม่ ข้าไม่ได้ทำมาจากน้ำ ดังนั นจึงไม่รู้สึกเจ็บปวด?” นางหลุบเปลือกตาลงต่ำ มุมปากยกขึ้นในองศาที่พอเหมาะพอดี “เซ่อเจิ้งอ๋องของข้า ท่านประเ เมินข้าสูงเกินไปแล้ว”
บาดแผลลึกๆ ของหัวใจกำลังมีเลือดไหลโซม เมื่อใดจะกลับมามีสภาพสมบูรณ์ดังเดิม? หลินชิงเวยรู้ดีว่าช้าเร็วมันจะกลับ บมาเหมือนเดิม เพียงแต่คงต้องใช้เวลานานสักหน่อย ระหว่างนั้นคงต้องเจ็บปวดอยู่บ้าง
นางอายุยังน้อย ยังมีเวลาอีกยาวนาน รอให้บาดแผลในใจสมานตัวดังเดิม นางไม่กลัวเลือดไหลและไม่กลัวเจ็บ ยังมีอะ ะไรให้ต้องคำนึงถึงอีกเล่า?
หลินชิงเวยส่ายหน้าหัวเราะเสียงต่ำ “ไม่สิ ไม่ใช่ท่านไม่รู้ว่าข้ารู้จักเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดของคนอื่นจะเกี่ยวข้อง งอันใดกับท่าน และข้าเคราะห์ร้ายที่กลายเป็นคนอื่นคนนั้น ข้าคิดว่าตบมือข้างเดียวไม่ดัง ข้ายังคิดว่าขอเพียงท ท่านอยู่ที่เดิมไม่ขยับเคลื่อนไหวและข้าเป็นฝ่ายใกล้ชิดท่านก็พอ เพียงแต่สุดท้ายข้าไม่ทันระวังจึงตกอยู่ในกำมื อท่าน…ใช่หรือไม่?”
