เซียวเยี่ยนตอบไม่ได้
หลินชิงเวย “ท่านคิดเช่นนี้ตั้งแต่เริ่มต้น ด้วยวิชาแพทย์ของข้ารักษาฮ่องเต้ให้หายดีได้ ย่อมต้องรักษาคนรักของ งท่านให้หายดีได้เช่นกัน ดังนั้นท่านจึงไม่ผลักข้าออกห่างเกินไป ทว่ากลับคล้ายปฏิเสธและยอมรับในที ให้ข้าเข้าใจ จผิดคิดว่าข้ามีโอกาส ท่านถึงกับเสแสร้งแกล้งทำราวกับปลาบปลื้มยินดีเป็นบางครั้ง เพียงเพื่อร้อยข้าเอาไว้ใช้ท่ามก กลางความสัมพันธ์ไม่ห่างเหินไม่ใกล้ชิดก็เพื่อวันนี้และเวลานี้ เพื่อรักษาอาการป่วยของสุ่ยฉ่ายชิง?”
นางควรจะคิดได้ตั้งแต่แรก ที่จริงเซียวเยี่ยนแสดงพิรุธให้นางเห็นมากมาย เพียงแต่นางยินดีที่จะหลอกตัวเอง ใจของนา างไม่ปรารถนาที่จะระแวงสงสัย
นับแต่นางเห็นสุ่ยฉ่ายชิงกลับมา เห็นเซียวเยี่ยนมาหานางเพื่อให้รักษาอาการป่วยของสุ่ยฉ่ายชิง หลินชิงเวยย่อมคาด ดเดาได้ถึงผลลัพธ์เช่นนี้ไม่ใช่หรือ?
เซียวเยี่ยนใกล้ชิดนางมิใช่ด้วยความรัก แต่เพราะนางยังมีประโยชน์และยังมีค่า! นางเป็นหมากตัวหนึ่ง เป็นเครื่องม มือชิ้นหนึ่ง!
หลินชิงเวยถือกรรไกรในมือค่อยลุกขึ้นยืน เลือดบนปลายนิ้วย้อมกระโปรงของนาง นางมองเซียวเยี่ยนด้วยแววตากระจ่าง งใส “ล้วนถูกข้าคาดเดาถูกต้องแล้วใช่หรือไม่ ไฉนท่านจึงไม่พูดจาเ
