ล่า?”
นางหัวเราะ “กล้าทำไม่กล้ารับ เซ่อเจิ้งอ๋องคงไม่ได้ขี้ขลาดกว่าที่ข้าคิดเอาไว้กระมัง?”
เซียวเยี่ยนมองนางนิ่งลึก จากนั้นพูดเสียงต่ำ “เพราะเปิ่นหวาง ฉ่ายชิงจึงมีโรคเรื้อรังนี้ เปิ่นหวางรับปากอาจารย์ ผู้มีพระคุณไว้ว่าจะช่วยรักษานางให้หายดี”
“แล้วนั่นเกี่ยวอันใดกับข้าด้วยเล่า?” หลินชิงเวยหัวเราะ “หรือเพียงเพราะข้าชมชอบท่านจึงต้องช่วยชดใช้สิ่งที่ ท่านติดค้างผู้อื่นทั้งหมดใช่หรือไม่? ต่อให้ต้องสละตัวเองเพื่อส่งเสริมพวกท่านก็ต้องทำใช่หรือไม่?”
“เจ้าต้องการสิ่งใด ขอเพียงเปิ่นหวางทำได้ล้วนรับปากเจ้า”
หลินชิงเวยเดินเข้าไปเบื้องหน้าเขาทีละก้าว นางเงยหน้ามองเขาเนิ่นนาน แววตาของนางท่ามกลางแสงตะวันกระจ่างใสบริสุ ทธิ์ สายตาของนางทำให้เซียวเยี่ยนรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก
หลินชิงเวย “ข้าไม่ใช่คนมีตาหามีแววไม่ที่จะตามติดผู้อื่นไม่เลิกรา ตอนนี้ท่านชดใช้สิ่งที่ท่านติดค้างในอดีตให้ กับข้าก่อนก็แล้วกัน”
พูดแล้วหลินชิงเวยก็ยกฝ่ามือขึ้น ใช้เรี่ยวแรงของร่างกายทั้งหมดที่มีตบฉาดลงบนซีกหน้าของเซียวเยี่ยนเต็มแรง
เสียงเพียะดังขึ้น เสียงนั้นก้องกังวาน เซียวเยี่ยนหน้าหัน ทว่าไม่ได้ตอบโต้
หลินชิงเวยเก็บมือกลับมา ฝ่ามือของนางแ
