สบร้อนราวกับมีเปลวไฟแผดเผาเฉกเช่นเดียวกับหัวใจของนาง นางกำมือที่สั่นเ เล็กน้อยไว้ในแขนเสื้อของตน กลืนน้ำลายลงคอพยายามควบคุมความขมฝาดที่ประเดประดังเข้ามาในลำคอกลับลงไป นางหลุบต ตาลงต่ำแล้วพูดว่า “คนในยุคสมัยโบราณเช่นพวกท่านมิใช่นิยมใช้การตัดผมเพื่อตัดสัมพันธ์หรือ วันนี้ข้าหลินชิงเวยไ ไม่อาจไม่ทำอย่างนั้นเช่นกัน” สีหน้าเซียวเยี่ยนเต็มไปด้วยความเสียดายและเจ็บปวด เห็นเพียงหลินชิงเวยใช้มือที่เต็มไป ปด้วยเลือดจับเส้นผมของนางปอยหนึ่ง ใช้กรรไกรตัดฉับลงไปอย่างรวดเร็ว
เส้นผมสลวยดำขลับนั้นไหลรอดหว่างนิ้วหลินชิงเวยลงสู่พื้น มันลอยพลิ้วลงบนพื้นเบาๆ พร้อมกับเสียงพูดของหลินชิ งเวย “ความรู้สึกและเรื่องราวในอดีต ท่านกับข้าล้วนไม่ติดค้างกัน”
เซียวเยี่ยนกำลังมองเส้นผมของนางที่พลิ้วตกลงมา
กระบอกตาหลินชิงเวยแดงก่ำ นางแค่นหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “ข้าตีก็ตีแล้ว ผมก็ตัดแล้ว หากยังไม่ปล่อยวางย่อมเป ป็นตัวข้าที่จิตใจคับแคบ ผู้ใดบ้างไม่เคยพบบุรุษกักขฬะในยามเยาว์วัย เพียงแต่ข้าโชคร้ายที่ต้องมาพานพบกับบุรุษ กักขฬะที่สุดเท่านั้นเอง ขอเพียงผ่านประสบการณ์ชีวิตฉากนี้ นับแต่นี้ต่อไปย่อมใช้ชีวิตตามอำเภอใจได้มิใช่หรือ? นั บแต
