งอีกครั้งด้วยสีหน้าเป็นปกติ “เงื่อนไขอันใด เจ้าว่ามา”
หลินชิงเวย “ข้อที่หนึ่ง ทูลขอพระราชโองการถอดถอนตำแหน่งเจาอี๋ของข้าจากฝ่าบาท ลดให้ข้าเป็นชาวบ้านสามัญ ข้ารั งอยู่ในวังหลวงชั่วคราวในฐานะหมอคนหนึ่ง สามารถเข้าออกวังหลวงได้อย่างอิสระ ข้อที่สอง ค่ารักษาห้าสิบหมื่นตำล ลึง แลกเป็นตั๋วเงินนำมามอบถึงมือข้า” นางมองเซียวเยี่ยนยิ้มๆ “รอให้ข้าได้รับพระราชโองการมือหนึ่ง และได้รับต ตั๋วเงินมือหนึ่งวันใด ก็จะไปรักษาสุ่ยฉ่ายชิงด้วยตนเอง เชื่อว่าเพื่อสุขภาพของคนรักเซ่อเจิ้งอ๋อง อย่างไรก็คงไม ม่ตระหนี่เงินห้าสิบหมื่นตำลึงนี้หรอกกระมัง” หลินชิงเวยทิ้งกรรไกรในมือลงในกระถางดอกไม้ส่งๆ หันหน้าเดินจากไป “ “เมื่อใดที่เซ่อเจิ้งอ๋องเตรียมสิ่งของทั้งสองอย่างนี้พร้อมแล้ว ค่อยมาเยือนตำหนักฉางเหยี่ยนของข้าอีกครั้ง ข้าย่อ อมให้การต้อนรับอย่างดี”
