และปิดบังความเจ็บปวดของต ตนเอง ต่อให้รู้สึกเจ็บปวดหัวใจแทบแหลกสลาย สีหน้าของนางยังคงมีรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์
เซียวเยี่ยนมองเส้นผมกลางฝ่ามือเนิ่นนาน “หลินชิงเวย เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
“ไม่ต้องทำเช่นใด?” ต้องพูดประโยคไร้สาระอีกครั้ง ทว่าหลินชิงเวยหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง แล้วพรูลมหายใจโล่งอกออ อกมา ทำเช่นนี้ไม่ใช่ดียิ่งหรือ พูดจาเปิดอกต่อกัน ไม่จำเป็นต้องพัวพันติดค้างต่อไป นางรอมานานเช่นนี้ เซียวเยี่ยน นกลับไม่เคยให้คำอธิบายแก่นางแม้แต่ครั้งเดียว
ที่นางรั้งอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยนหลายวันเช่นนี้ มิใช่กำลังรอฟังคำอธิบายจากเขาหรือไร? เวลานี้ไม่ต้องรอแล้ว ค คำอธิบายอันใดล้วนเป็นเรื่องเกินความจำเป็นทั้งสิ้น
หากเขาอธิบายแล้วนางจะอภัยให้เขาหรือไม่? เคราะห์ดีที่เขาไม่ได้อธิบาย และนางไม่ได้ใจอ่อน
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปากเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ “พวกเรามาจัดการทีละเรื่อง เรื่องในอดีตถือว่าเลิกแล้วต่อกัน แต่สุขภาพค คนรักของเซ่อเจิ้งอ๋องป่วยหนัก ดีชั่วอย่างไรท่านข้าก็นับว่ารู้จักกันมา หากข้าเห็นคนใกล้ตายแต่กลับไม่ยอมช่วย ยเหลือย่อมเป็นข้าที่แล้งน้ำใจ ข้ารักษาโรคหอบของสุ่ยฉ่ายชิงได้ เงื่อนไขสองข้อ”
เซียวเยี่ยนช้อนตาขึ้นมองนา
