หลินชิงเวยพูดเองหัวเราะเอง “ก็ใช่ ทั้งหมดนั้นล้วนมิใช่ท่านเรียกร้องให้ข้าทำสักหน่อย แต่เป็นข้าเองที่เต็มใ ใจเป็นฝ่ายทำให้ ท่านก็แค่อาศัยที่ข้ารักท่านเท่านั้นเอง เวลานี้ท่านพาสตรีที่ท่านรักกลับมาแล้ว ข้าจึงเพิ่ง ตื่นจากความฝัน แท้จริงแล้วนางจึงจะเป็นคนผู้นั้นในใจของท่าน ไม่สงสัยสักนิดเลยว่าท่านถึงกับไม่อธิบายกับข้า ความอบอุ่นอ่อนโยนของท่าน การจากไปโดยไม่ร่ำลาของท่าน ที่แท้สิ่งที่ได้กลับมาคือผลลัพธ์เช่นนี้” นางหรี่ตาลงกร ระทั่งมองเงาร่างของเซียวเยี่ยนไม่ชัดเจน นางเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างพร่ามัว นางคร้านจะไปแยกแยะว่าส สีหน้าบนใบหน้าของเขาคือสีหน้าเป็นธรรมชาติ หรือมีความละอายแก่ใจอยู่สักกระผีก
หลินชิงเวย “เมื่อก่อนข้าไม่รู้มาก่อนว่าท่านเคยมีแม่นางที่เป็นหญิงคนรักในใจ ข้าจึงคิดว่าบุรุษไม่แต่งงาน สตร รีไม่ออกเรือน พวกเราทั้งสองเป็นคู่บุพเพสันนิวาส เวลานี้กลับพบว่าข้ายังคงเป็นบุคคลที่สาม เซียวเยี่ยน ท่านยังค คาดหวังว่าข้าจะใจกว้างไม่คิดเล็กคิดน้อย กระทั่งยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างหรือ ถึงกับไปช่วยชีวิตสุ่ยฉ่ายชิงราวกับแม่พระ ะองค์หนึ่ง? นางเป็นใครกัน? ข้าสนิทสนมคุ้นเคยด้วยหรือ นางเป็นสตรีของท่านมิใช
