่สตรีของข้า ท่านไม่มีปัญญาปกป้อง งคุ้มครองนางให้ดีแล้วจะโทษใครได้?”
สีหน้าของเซียวเยี่ยนเคร่งขรึม แต่เขารู้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินชิงเวย เขาไม่มีสิทธิ์พูดอะไร
หลินชิงเวยพูดอีกว่า “การรักษาคน ช่วยชีวิตคนต้องดูอารมณ์ ไม่ช่วยก็คือไม่ช่วย ต่อให้มีพระราชโองการลงมา ข้าก ก็ไม่มีความคิดยื่นมือช่วยเหลือ คำตอบเช่นนี้ท่านพอใจหรือไม่?”
เซียวเยี่ยนมองนางแล้วพูดว่า “หลินชิงเวย เจ้าโกรธแค้นเปิ่นหวางได้ สิ่งที่เปิ่นหวางติดค้างเจ้า เปิ่นหวางย่อมช ชดเชยให้เจ้า แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฉ่ายชิง นางเป็นผู้บริสุทธิ์”
หลินชิงเวยบีบนวดเท้าที่เย็นเยียบ ลุกขึ้นสะบัดชายกระโปรงแล้วเดินกลับห้อง
ซินหรูโมโหเดือดดาล นางเกาะขอบหน้าต่างพูดว่า “แม้ท่านจะเป็นเซ่อเจิ้งอ๋อง แต่อย่าคิดว่าท่านเป็นเซ่อเจิ้งอ๋อง งแล้วจะใส่ร้ายป้ายสีพี่สาวข้าได้! เป็นสุ่ยฉ่ายชิงผู้นั้นมาเยือนตำหนักฉางเหยี่ยนด้วยตนเอง นางไม่ได้เข้ามาในแ แปลงสมุนไพรด้วยซ้ำ พี่สาวต้อนรับนางในห้องโถงด้านหน้าแล้วจะใช้สมุนไพรกระตุ้นอาการนางให้กำเริบได้อย่างไร! เมื่อ นางกลับไปยังแข็งแรงดี หรืออาการกำเริบของโรคหอบจะรอให้เดินกลับไปถึงแล้วค่อยกำเริบได้หรือ?” พูดแล้วก็หยิบ หินโมราท
