บตาปริบๆ พูดเสียงต่ำ “เซียวเยี่ยน ท่านบอกข้าได้หรือไม่ ตั้งแต่เริ่มต้นจนเดี๋ยวนี้ ท่านวางข้า อยู่ในตำแหน่งอันใด?”
“บุตรีแห่งจวนมหาเสนาบดี? หลินเจาอี๋? หรือท่านหมอผู้แตกฉานในวิชาแพทย์อย่างล้ำเลิศ?” นางถาม
เซียวเยี่ยน “มีอะไรแตกต่างกันเล่า ทั้งหมดนี้มิใช่เจ้าหรอกหรือ”
“ก็ใช่ ไม่ว่าข้าจะอยู่ในฐานะใด ไม่ว่าข้าจะให้สิ่งใดกับท่าน ท่านเคยได้รับสิ่งใด ท่านล้วนไม่เคยมองว่าข้าเป ป็นสตรีของท่านใช่หรือไม่” หลินชิงเวยพูด “ล้วนเป็นข้าที่สำคัญตัวผิดว่าท่านเป็นบุรุษของข้า ดูเหมือนเป็นเวลา านานเหลือเกินที่ข้าไม่เคยใคร่ครวญให้ดีว่าสิ่งที่ข้าได้รับกลับคืนมาคุ้มค่ากับสิ่งที่ข้าทุ่มเทเสียสละไปหรือไม ม่ ในเมื่อข้าเป็นสตรีมากแผนการคนหนึ่ง” นางขยับนิ้วมือตัดแต่งดอกไม้ต่อไป ทางหนึ่งเงยหน้าขึ้นคลี่ยิ้มบางๆ ถามเซียวเยี่ยนว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าทำไปทั้งหมด…เคยทำให้ท่านรู้สึกซาบซึ้งใจสักกระผีกหรือไม่?”
แววตาของเซียวเยี่ยนไหววูบมันปนเปไปด้วยความเจ็บปวดที่กระทั่งเขาเองก็ไม่รู้ตัว ต่อมาเขาขยับลูกกระเดือกครั้งห หนึ่ง ราวกับคิดจะพูดสิ่งใดทว่าสุดท้ายกลับไม่ได้พูดอะไรออกมา สายตานั้นมองหลินชิงเวยแน่วนิ่ง นางไม่ได้มองมื อของ
