มีเวลาว่างจึงนั่งยองๆ มือถือกรรไกรตัดแต่งกิ่งก้านต้นไม้อยู่ในลานเรือน
นางมิใช่ช่างดอกไม้ประจำสวน ไม่แตกฉานศาสตร์เกี่ยวกับการตกแต่งสวนให้งดงาม นางรู้เพียงว่าที่อยากเก็บไว้ก็เก็บ บไว้ ที่ไม่อยากเก็บไว้ก็ตัดทิ้งฉับๆๆ
บนพื้นมีดอกโบตั๋นกำลังบานสะพรั่งเต็มที่ตกอยู่ หากเป็นคนรู้จักชื่นชมความงามของดอกไม้ เกรงว่าคงได้แต่รู้สึก กปวดใจ
หลินชิงเวยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เงาร่างของเซียวเยี่ยนภายใต้แสงแดดดูสูงยาว ในขณะที่เกือบจะสัมผัสถูกข้างเท้า าของนาง นางจึงกล่าวขึ้นเรียบๆ ว่า “อาการป่วยของสุ่ยฉ่ายชิงมิใช่ควบคุมได้แล้วหรือไร เซ่อเจิ้งอ๋องดูท่าจะมีเ เวลาว่างมาก”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
“ไม่จำเป็นต้องทำเช่นใด?”
เซียวเยี่ยน “เจ้ารู้ว่าเหตุใดเปิ่นหวางจึงมาหาเจ้า โรคหอบของฉ่ายชิงเรื้อรังมาเป็นเวลานานหลายปี ยากที่จะรักษา หาได้ ที่เปิ่นหวางรับนางกลับมาก็เพื่อให้เจ้ารักษานางให้หายดี”
กรรไกรแต่งกิ่งในมือของหลินชิงเวยชะงักค้างกลางอากาศ นางถือกรรไกรแต่งกิ่งไว้ในมือ หลังมือผ่ายผอมนั้นแทบจะ ะมองเห็นเส้นเลือดสีเขียว เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงตะวันจึงทำให้ดูเหมือนโปร่งแสงสองส่วน
ฉับ
ดอกไห่ถังดอกหนึ่งร่วงลงมา
หลินชิงเวยกะพริ
