่อรักษาอาการป่วย แต่อาจเป็นเพราะยังมีบางอย่างที่ข้าทำได้ไม่ดีพอกระมัง หลินเจาอี๋จึงดูเหมือนไม่ค่ อยชอบข้านัก อย่างไรก็ป่วยมานานเช่นนี้ ข้าไม่รีบร้อน” นางค่อยๆ เอนกายลงในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยน พูดเสียงต่ำ ว่า “เพียงแต่ร่างกายที่เต็มไปด้วยโรคภัยไข้เจ็บของข้ากลับทำให้ท่านต้องเหน็ดเหนื่อย ชีวิตนี้สามารถได้อยู่กับท ท่านข้าก็ไม่มีอะไรต้องเสียดาย ข้าเพียงแต่หวังว่าจะได้อยู่กับท่านมากขึ้นหลายปีก็พอใจแล้ว หากพวกเราสามารถมี บ้านที่แท้จริงสักหลัง ต่อให้เป็นภรรยาของท่านเพียงแค่วันเดียว ข้าก็นอนตายตาหลับ” นางพูดแล้วหัวเราะ น้ำตาไ ไหลพราก “แค่นี้ก็ไม่ได้หรือ รอให้ข้าตายไป แม้กระทั่งวิญญาณสงบสุขก็เป็นไปไม่ได้”
เซียวเยี่ยนเช็ดน้ำตาให้นาง แววตาเต็มไปด้วยความสับสน เนิ่นนานจึงกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ข้าจะต้องให้นางรักษาเ เจ้าให้หายได้แน่”
หลินชิงเวยไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย เมื่อเซียวเยี่ยนปรากฏกายขึ้นในตำหนักฉางเหยี่ยนอีกครั้ง ราวกับนางสามารถคาดเดา าเรื่องราวมากมายได้ล่วงหน้า เพียงแต่จะเกิดขึ้นช้าหรือเร็วเท่านั้น
เป็นเวลาที่บรรดานางกำนัลในตำหนักฉางเหยี่ยนนำกระถางดอกไม้ทั้งหมดบนระเบียงทางเดินออกมาตากแดด หลินชิงเวยเหมือนจ จะ
