นี้ขอเหนียงเหนียงโปรดรับไว้ด้วย”
หลินชิงเวยมองหินโมรานั้นแวบหนึ่ง “ซินหรู รับมา”
ดังนั้นซินหรูจึงเดินเข้าไป รับผ้าเช็ดหน้าจากมือสุ่ยฉ่ายชิงแล้วนำหินโมรากลับมา
ต่อมาสุ่ยฉ่ายชิงอยู่สนทนาอีกไม่กี่ประโยคก็กลับไป ซินหรูถือหินโมราชิ้นนั้นไว้ในมือ จะทิ้งก็ไม่ใช่ จะเก็บ เอาไว้ก็ขัดหูขัดตา นางจึงถามหลินชิงเวย “พี่สาว จะทำอย่างไรกับเจ้าสิ่งนี้เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องโถง “ไม่มีที่เก็บจริงๆ ก็ทิ้งไว้ก้นหีบ หลังจากออกจากวังแล้วไปหาโรงรับจำนำ สักแห่ง ไม่มีใครรังเกียจเงินมากหรอกนะ”
“อ้อ”
ต่อมาได้ยินว่าหลังจากสุ่ยฉ่ายชิงกลับไปแล้ว คนทั้งคนย่ำแย่ โรคลมหอบกำเริบอย่างหนัก ไอไม่หยุด คนทั้งตำหนักอ อวี้หลิงพากันวุ่นวาย
ในยุคสมัยนี้โรคหืดหอบเป็นโรคที่รักษายากมากโรคหนึ่ง มิน่าสุ่ยฉ่ายชิงจึงได้มีสุขภาพอ่อนแอมาโดยตลอด ออกไปพักฟ ฟื้นข้างนอกก็เพียงรับประกันได้เพียงว่าโรคของนางจะไม่กำเริบ ทว่ากลับไม่อาจหาวิธีการรักษาถึงสาเหตุต้นตอของโร รคได้
