ไม่เพียงแ แต่รักษาขาที่พิการของฝ่าบาทได้ ยังได้ช่วยเหลือเยี่ยนหลายครั้งหลายครา เรื่องที่เยี่ยนเดินทางไปหนานเจียงหาก มิใช่เจาอี๋เหนียงเหนียงเดินทางนับพันลี้ไปช่วยเหลือ มิรู้ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายมากน้อยเพียงใด”
หลินชิงเวยนั่งฟังเงียบๆ จากนั้นจึงหัวเราะเบาๆ ริมฝีปากแดงยกขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าในตากลับหม่นแสงลงและมีเพียงควา ามว่างเปล่า “แม่นางสุ่ยไม่จำเป็นต้องเกรงใจเช่นนี้ เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเซ่อเจิ้งอ๋องที่บอกกับเจ้า?”
สุ่ยฉ่ายชิง “หลังจากกลับมาเขาต้องสะสางงานราชกิจมากมาย เดิมทีคิดจะมาขอบคุณเจาอี๋เหนียงเหนียง แต่หาเวลาว่างไม่ ได้เสียที ข้าจึงตัดสินใจมาขอบคุณเจาอี๋เหนียงเหนียงด้วยตัวเอง”
หลินชิงเวยมองนาง รอยยิ้มบนริมฝีปากกดลึกยิ่งขึ้น “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้จริงๆ การช่วยเหลือและไมตรีนั้นเป็นข ของคู่กัน ข้าเข้าวังมาหนึ่งปีก็ได้รับการดูแลจากเซ่อเจิ้งอ๋องไม่น้อยเช่นกัน เพียงแต่เซ่อเจิ้งอ๋องรู้เรื่องที แม่นางสุ่ยตัดสินใจมาที่นี่เองหรือไม่?”
สุ่ยฉ่ายชิงตกตะลึง ต่อมาจึงพูดยิ้มๆ ว่า “ไม่ว่าเยี่ยนจะรู้หรือไม่ ครั้งนี้ข้าควรมาด้วยตนเอง หากจะกล่าวว่าเจา าอี๋เหนียงเหนียงมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตเยี่ยนก็ไม่เกินไป หินโมรา
