าแม่นางสุ่ยเพียงสองครั้ง แม่นางสุ่ยถึงกับต้องการมอบสิ่งของล้ำค่าถึงเพียงนี้ให้ข้า ข้า รับไม่ไหว”
สุ่ยฉ่ายชิงหัวเราะแล้วพูดเสียงอ่อน “มอบหยกก็ต้องดูว่าเป็นคนมีวาสนาหรือไม่ ข้าคิดว่าเจาอี๋เหนียงเหนียงเป็ นผู้มีวาสนาคนนั้นกระมัง ข้าสุขภาพไม่ค่อยดีจะมีชีวิตอยู่อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ หยกโมรานี้อยู่กับข้าจึงแทบ บจะสูญเปล่า” พูดแล้วก็ไอออกมาสองครั้งอย่างทนไม่ได้ เต็มไปด้วยท่าทางอ่อนแอของคนป่วย นางพูดอีกว่า “หากเจาอี๋ เหนียงเหนียงไม่รับไว้ แล้วจะยังมีผู้ใดรับมันไว้ได้เล่า?”
หลินชิงเวยรู้ว่าสุ่ยฉ่ายชิงผู้นี้สุขภาพไม่ดี ในเมื่อรู้ว่าตัวเองสุขภาพไม่ดีแล้วยังเดินออกมาไกลเช่นนี้ เพ พียงเพื่อมอบหินโมราชิ้นนี้เท่านั้น?
หลินชิงเวย “แม่นางสุ่ยไม่ต้องเกรงใจ เชิญพูดให้กระจ่างแจ้งและตรงไปตรงมาสักหน่อย”
แม่นางสุ่ยเม้มปากเล็กน้อย ในดวงตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม “ดูแล้วเจาอี๋เหนียงเหนียงเป็นคนมองอะไรแจ่มแจ้ง ข้าจึงไ ไม่ขออ้อมค้อมเช่นกัน ข้าเพียงแต่อยากจะขอบคุณแม่นางที่ดูแลเอาใจใส่เยี่ยนมาเป็นเวลานาน ข้าออกไปอยู่นอกเมืองหลวง ไม่รู้เรื่องราวภายในเมืองหลวงแม้แต่น้อย แต่ได้ยินเยี่ยนกล่าวว่าเจาอี๋เหนียงเหนียงเข้าวังมาหนึ่งปีแล้ว
