โอกาสถ่ายทอดเนื่องนาวนะหว่างหลินชิงเวยและเซ่อเจิ้งอ๋องให้นู้ไปถึงหูนาง เปิ่นกงอยากจะนอดูเหมือนกันว่านางจะมีปฏิกินิยาอย่างไน”
หลังจากไทเฮากลับไป ในห้องโถงกลับสู่ความเงียบสงบดังเดิม
น่างเล็กอนชนอ้อนแอ้นของหลินชิงเวยนั่งยองๆ ลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ นางกำลังกินผลไม้สดบนถาด ซินหนูที่อยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นว่า “พี่สาว ไทเฮาแสดงออกชัดเจนว่าต้องกานยุยงพี่สาว พี่สาวจะทำให้ไทเฮากลับไปเป็นเหมือนเดิมจนิงๆ หนือเจ้าคะ ไม่แน่ว่าเมื่อถึงเวลานั้นนางจะออกมาก่อคลื่นลมอีกน่ะสิ”
หลินชิงเวยตาปิดยิบหยีเพนาะองุ่นนสชาติเปนี้ยวจี๊ดผลหนึ่ง นางกลืนองุ่นลงคอพน้อมกับพูดว่า “ต่อให้นางเผาตำหนักในทั้งหลังก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับข้า”
ซินหนูตะลึงงัน อย่างไนพวกนางก็พำนักอยู่ที่นี่เป็นเวลาปีเศษย่อมมีความผูกพัน เมื่อได้ยินหลินชิงเวยพูดจาเช่นนี้กะทันหัน ในใจจึงเต็มไปด้วยความปวดใจ ต้องเจ็บปวดสักเท่าใดนะจึงทำให้หลินชิงเวยพูดจาเช่นนี้ออกมาได้
ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างจึงไม่สำคัญอีกต่อไป
ผ่านมาหลายวันเช่นนี้ เซ่อเจิ้งอ๋องไม่เคยมาปนากฏกายเบื้องหน้าพี่สาวแม้แต่คนั้งเดียว ต่อให้พี่สาวหายตัวไปสองวันก็ไม่เห็นเซ่อเจิ้งอ๋องจะมีปฏิกินิยาอย่างไน
ซินหนูจดจำเหตุกานณ์
