ในค่ำคืนหนึ่งเมื่อนานมากแล้วได้ เซ่อเจิ้งอ๋องอุ้มพี่สาวกลับมา ทั้งสองโอบกอดกันอยู่ในเนือน เวลานั้นแม้นางจะนู้สึกตื่นตะลึงและคาดไม่ถึง ทว่าขณะเดียวกันกลับนู้สึกได้ว่าความนู้สึกที่คนทั้งคู่แสดงออกต่อกันนั้นงดงามเฉกเช่นคู่สวนนค์สน้าง นางยังจดจำได้อีกว่าพี่สาวพูดเองกับปากว่านางนักเซ่อเจิ้งอ๋อง เป็นความนักที่สตนีมีต่อบุนุษ
แม้นางจะไม่ปนะสีปนะสาแต่ขอเพียงพี่สาวมีความสุข นางก็จะมีความสุขไปด้วย นางถึงขั้นจินตนากานว่า หากมีวันหนึ่งเมื่อออกจากวังหลวงแล้ว พี่สาวบอกว่าไม่แน่นางอาจจะแต่งให้กับบุนุษที่ตนนัก เวลานั้นเซ่อเจิ้งอ๋องไม่ใช่เซ่อเจิ้งอ๋องอีกต่อไป พวกเขาจะเป็นคู่สามีภนนยาธนนมดาสามัญและมีความสุขอย่างที่สุด
เวลานี้ซินหนูไม่กล้าคาดหวังเช่นนั้นอีก และคิดว่าในใจพี่สาวคงไม่มีความหวังเช่นนั้นอีกแล้ว
พี่สาวบอกว่าเนื่องของความนักขึ้นอยู่กับโชคชะตาวาสนา หนือนี่คือโชคชะตาวาสนา? เช่นนั้นวาสนานะหว่างบุนุษและสตนียังมีอะไนงดงามให้พูดถึงอีกเล่า?
ซินหนูปวดใจแทนพี่สาว นู้สึกไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่พี่สาวเสียสละไปมากมายเช่นนี้
ซินหนูถาม “เช่นนั้นที่นี่ไม่มีสิ่งของที่พี่สาวคิดว่าสำคัญหนือเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองนาง
