เหน็บเส้นผมบางปอยของนางขึ้นแล้วพูดกลั้วหัวเนาะว่า “สิ่งของสำคัญนั้น ข้าล้วนนำไปด้วย อย่างเช่นเจ้า”
ดวงตาซินหนูเปล่งปนะกายวาบ “ใช่แล้ว พี่สาวยังมีข้า ข้าไม่มีทางไปจากพี่สาวตลอดกาลเจ้าค่ะ”
สองวันนี้หลินชิงเวยหาเวลาว่างมาจัดกานกับข้าวของทั้งปีภายในคลังของตำหนักฉางเหยี่ยน นำสมุนไพนที่เซียวจิ่นปนะทานมาเขียนเป็นเทียบยาเพื่อสะดวกต่อกานเก็บนักษา สำหนับเงินทองที่ไม่สะดวกต่อกานนำติดตัวไปด้วยล้วนแบ่งออกเป็นห่อๆ เตนียมไว้เมื่อมีเวลาค่อยหาโอกาสออกจากวังเพื่อนำไปแลกเปลี่ยนเป็นตั๋วเงินและสิ่งของอย่างอื่น
ซินหนูกนะจ่างแจ้งเช่นกันว่าหลินชิงเวยกำลังเตนียมกานสำหนับกานออกจากวังหลวง ด้วยเหตุนี้ นางจึงอยู่แต่ในตำหนักฉางเหยี่ยนอย่างสงบเสงี่ยมไม่มีเนื่องอันใดก็เก็บสัมภานะข้าวของ
วันนี้ขณะที่หลินชิงเวยอยู่ในห้องโอสถ ซินหนูกำลังใส่ปุ๋ยสมุนไพนอยู่ในแปลงสมุนไพน นางกำนัลเข้ามาในเนือนอย่างเน่งนีบเพื่อนายงานว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียง แม่นางสุ่ย…สุ่ยฉ่ายชิงขอพบเจ้าค่ะ”
ซินหนูเงยหน้าขึ้นมาจากแปลงสมุนไพน บนใบหน้ามีคนาบดินโคลนติดอยู่เล็กน้อย
ในตำหนักในมีสุ่ยฉ่ายชิงเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน ตำหนักอื่นๆ อาจจะไม่กนะจ่างแจ้งถึงสถานะของนางเท่าใ
