ตาแดงก่ำ เขาไปเยือนตำหนักอวี้หลิง ที่นี่เงียบสงบ ไม่มีผู้ใดมารบกวน เซียวเยี่ยนอยู่ในตำหนักอวี้หลิงตลอดทั้งวันจึงไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดเรื่องอันใดขึ้น
เมื่อเขาเห็นเซียวเยี่ยน ไม่รู้ว่าจิตใจของตนเองรู้สึกอย่างไร ทั้งๆ ที่ในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวเยี่ยนกลับสงบใจลงได้ เขาถามขึ้นเรียบๆ ว่า “แม่นางสุ่ยเป็นอย่างไรบ้าง?”
เซียวเยี่ยน “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ใส่พระทัย เดินทางตรากตรำมาตลอดทาง นางอ่อนเพลียเล็กน้อยเพิ่งจะเข้านอน”
เซียวจิ่นจ้องเข้าไปในดวงตาของเซียวเยี่ยน “ในเมื่อแม่นางสุ่ยกลับเมืองหลวงแล้ว เวลานี้เจิ้นเชื่อว่าเสด็จอาคงไม่ปรารถนาให้เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับชิงเวยกระมัง”
ร่างของเซียวเยี่ยนพลันแข็งค้าง เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
เซียวจิ่นพูดอีกว่า “เสด็จอา หลินชิงเวยหายตัวไป” หลังจากพูดประโยคนี้ เซียวจิ่นหันกายเดินจากไปโดยไม่รั้งรอ
หลินชิงเวยไม่ได้กลับตำหนักฉางเหยี่ยนสองวัน ในวังหลวงวุ่นวายจนแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ตำหนักในอันกว้างใหญ่แห่งนี้ ในที่สุดก็มีเรื่องราวคึกคักครื้นเครง
กระทั่งตำหนักหลายแห่งภายในตำหนักในที่ถูกปิดตัวทิ้งร้างมานานหลายปีก็ยังถูกเซียวจิ่นถ่ายทอดคำสั่งให้ทำการค
