้นหา ดังนั้นความอ้างว้างวังเวงจึงถูกทำลายลง ร่มเงาจากต้นไม้ในป่าทึบที่ขึ้นมาปิดแผ่นฟ้าคลุมผืนดินจึงถูกคนเข้าไปรบกวน ตะไคร่น้ำแผ่นหนาที่ปกคลุมอยู่บนพื้นกระเบื้องมาเป็นเวลานานปีถูกคนเหยียบย่ำ ประตูใหญ่ของสวนไป่โซ่วถูกคนเปิดออก วัชพืชต้นไม้ใบหญ้าข้างในงอกเงยขึ้นเต็มพื้นที่ นอกจากสัตว์ป่าที่ยังมีชีวิตหลงเหลืออยู่ในนั้นแล้วไม่มีเงาร่างของมนุษย์แม้แต่คนเดียว
บนพื้นสนามหญ้าเขียวชอุ่มด้านหลังสวนไป่โซ่ว มีต้นเห็ดต้นใหญ่ราวกับต้นไม้ต้นหนึ่งดังเดิม แต่กลับไม่มีร่องรอยว่ามีผู้ใดเคยหยุดรั้งฝีเท้าไว้ที่นี่มาก่อน จะมีนกพิราบฝูงหนึ่งบินขึ้นจากที่นี่แล้วบินลงมาสู่พื้นสนามหญ้านั้นทุกวัน
ความมืดเริ่มโรยตัวลงมาให้ความรู้สึกเงียบสงัดวังเวง
ท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟกระเบื้อง มีคนผู้หนึ่งถือโคมไฟค่อยๆ เดินเข้าไปในป่าทึบนั้น
ยามกลางวัน ป่าทึบแห่งนี้ถูกต้นไม้ใหญ่น้อยในป่าที่ขึ้นอย่างหนาแน่นบดบังแสงอาทิตย์ไม่ให้ลอดผ่านเข้ามาได้ เมื่อถึงยามกลางคืน ในป่าทึบแห่งนี้จึงมีเพียงความมืดมิดจนแทบจะมองอะไรไม่เห็น
ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นเดินเข้าไปข้างในเป็นเวลานานเท่าใด และไม่รู้ว่าป่าทึบแห่งนี้มีขนาดใหญ่เพียงใด รู้เพียงว่ายิ่งเดินเข้าไปยิ่ง
