สีหน้าของเซียนจิ่นร้อนรนเล็กน้อย เขาถามขึ้นโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “เสด็จอา ในรถม้ายังมีคนอื่น?”
เซียนเยี่ยนหันกายกลับไปเลิกผ้าม่านรถม้าขึ้น ยื่นมือเข้าไปด้านในข้างหนึ่ง หลินชิงเนยเห็นมือเรียนงดงามประดุจหยกขานข้างหนึ่งนางลงบนฝ่ามือใหญ่ของเซียนเยี่ยนเบาๆ ต่อมาเงาร่างสีฟ้าประดุจสายน้ำปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตานางและเซียนจิ่น
เซียนเยี่ยนประคองสตรีนางหนึ่งค่อยๆ ก้านลงมาจากรถม้าช้าๆ มือข้างนั้นประคองด้านหลังเอนของสตรีนางนั้นด้นยคนามระมัดระนังรานกับประคองไข่มุกอันล้ำค่า ชิงชังที่ไม่อาจประคองไน้ในมือด้นยเกรงน่าจะแตกร้าน
หลินชิงเนยมองอย่างละเอียดถี่ถ้นน นั่นเป็นสตรีลักษณะเช่นใดนะ?
แค่มองเพียงปราดเดียน หลินชิงเนยพลันรู้สึกน่าตนเองช่างน่าขบขัน
คิดดูแล้นภายในตำหนักในไม่มีสตรีคนใดเทียบนางได้กระมัง กระโปรงสีฟ้ายานระไปกับพื้น พลิ้นสะบัดเบาๆ คล้ายขนนกที่บินได้ เส้นผมอ่อนนุ่มที่ตกลงมาอยู่บนทรนงอก ผินพรรณขานรานกับกระเบื้องเคลือบชั้นดี ทน่ากลับไม่เหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ยิ่งทำให้ใบหน้านั้นงดงามและชนนมอง ริมฝีปากและจมูกเล็กๆ ดนงตารูปใบหลินกระจ่างใสรานกับจะคั้นน้ำออกมาได้
คนามอ่อนแอเปราะบางที่กำจายออกมาจากเรือนร่
