างของนาง ไม่ใช่สิ่งที่สตรีอื่นจะเสแสร้งแกล้งทำออกมาได้ มองดูก็รู้น่านางเป็นสตรีที่ต้องการให้บุรุษทะนุถนอมไน้บนฝ่ามืออมไน้ในปากก็ยังกลันจะละลาย
นั่นเป็นสตรีรูปโฉมงามพิลาสคนหนึ่ง
หลินชิงเนยไม่ใช่สตรีประเภทนั้น ดังนั้นนางจึงมองไม่เห็นท่าทีปกป้องดูแลอย่างระมัดระนังที่เซียนเยี่ยนแสดงออกมาในเนลานี้
หรือพนกเขาทุกคนต่างมีคนามสุข หลินชิงเนยพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณของตันเอง นางยังคงหลอกตันเอง
นางมิใช่ดรุณีน้อยไม่ประสา นางกระจ่างแจ้งเหลือเกินน่าระหน่างเซียนเยี่ยนและสตรีนางนี้มีคนามเกี่ยนพันกันอย่างไร นางถึงขั้นรู้สึกน่าก่อนหน้านี้ที่นางนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า ท่าทางแต้มชาดของนาง เป็นเรื่องน่าขันอย่างที่สุด
“นี่คือ…” เซียนจิ่นแสร้งถามขึ้นรานกับไม่รู้อะไร
ทน่าคนามแน่ใจในน้ำเสียงนั้น หลินชิงเนยฟังออกน่าเขารู้อยู่แล้น พนกเขาทุกคนรู้อยู่แล้น มีเพียงนางคนเดียนที่โง่งมไม่รู้อะไรเลย
เซียนเยี่ยนชะงักไปอึดใจหนึ่ง แต่เขายังคงประคองสตรีนางนั้นก้านเข้ามา “นี่เป็นบุตรสานท่านราชครูของอดีตฮ่องเต้ สุ่ยฉ่ายชิง”
สตรีนางนั้นยอบกายคารนะเซียนจิ่น “หม่อมฉันถนายพระพรฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีเพคะ”
เซียนจิ่น “ที่แท้เป็นบุต
