กสิ่งใดบาดเข้า เลือดกำลังหยดลงจากปลายนิ้วของนาง ชิงหลันขดกายนอนอยู่ใต้นิ้วมือนั้น มันกำลังอ้าปากดื่มกินเลือดที่หยดลงมาในปากของมัน
รอบกายเต็มไปด้วยงูที่มีลวดลายหลากหลายสีสัน ดูสภาพหลินชิงเวยแล้วเหมือนเป็นอาหารบนจานของพวกมัน ที่จริงเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์เพียงใดที่ดรุณีน้อยผู้เงียบขรึมผู้นี้มีความสามารถเรียกงูบริเวณใกล้เคียงมารวมตัวกันมากมายเช่นนี้
แสงจากโคมไฟส่องสว่างกรอบหน้าของหลินชิงเวย และส่องสว่างใบหน้าของผู้มาถึง
ผู้มาถึงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเสี่ยวฉี
เขาเห็นปลายนิ้วมือของหลินชิงเวยมีเลือดหยดออกมาไม่หยุดจึงขมวดคิ้วมุ่น “เจาอี๋เหนียงเหนียง ท่านได้รับบาดเจ็บต้องทำแผลขอรับ”
หลินชิงเวยไม่ได้ตอบเขา
เสี่ยวฉีพูดอีกว่า “ผู้คนข้างนอกกำลังตามหาท่าน เจาอี๋หายตัวไปสองวัน ซินหรูร้อนใจจนร้องไห้แล้วขอรับ” เสี่ยวฉีรออยู่นานจึงพูดขึ้นอีกว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียง เชิญท่านกลับไปกับข้าน้อยเถิด”
ราวกับชิงหลันกินอิ่มแล้ว จึงเลื้อยเข้าไปในแขนเสื้อของหลินชิงเวยด้วยท่าทีเกียจคร้าน หลินชิงเวยก้มหน้าลงมองเลือดสดๆ บนปลายนิ้ว นางค่อยดูดซับเลือดจนแห้งสะอาด ท่าทีทุกๆ อิริยาบถนั้นทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปจากความงดงาม
