ตรงหน้าได้ ทั้งยังทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้สตรีเช่นนี้
อาจเป็นเพราะเสี่ยวฉีรู้สึกขัดหูขัดตาหลินชิงเวยแต่แรกพบ ขัดหูขัดตาที่นางกระทำตัวไม่เห็นแก่ลำดับอาวุโสและยศศักดิ์ ขวางหูขวางตาที่นางเกาะแกะเซ่อเจิ้งอ๋อง แต่เมื่อเวลาผันผ่าน ทำให้เขากระจ่างแจ้งในตัวตนของสตรีนางนี้ว่าเนื้อแท้ของนางเป็นคนอย่างไร ปากคมกล้าประดุจใบมีด ใจอ่อนราวกับเต้าหู้ เพื่อเซ่อเจิ้งอ๋องของเขาแล้ว นางยินดีที่จะเดินทางไกลนับพันลี้ บุกน้ำลุยไฟ นางรู้ว่าตนเองปรารถนาสิ่งใด และมุ่งมั่นเพียรพยายามพร้อมกับยืนหยัดด้วยสติสัมปชัญญะเต็มเปี่ยม ราวกับความงดงามอื่นใดล้วนไม่มีค่าเพียงพอที่จะให้นางหวั่นไหวได้นอกจากสิ่งของและคนที่นางตัดสินใจแล้วว่าดีที่สุด
เป็นเพราะสตรีเช่นนี้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเป็นเวลาสองวัน ยามนี้เสี่ยวฉีหาตัวนางพบแล้วในที่สุด เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้จึงรู้สึกบีบคั้นหัวใจเช่นกัน
หากเจ้านายของเขามาเห็นด้วยตาตนเอง เขายังเลือกที่จะทำร้ายจิตใจนางหรือไม่?
“หาข้า?” ในแววตาของหลินชิงเวยไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ดวงตาของดำขลับราวกับท้องฟ้ายามราตรี นางถามเสียงเบา “หาข้าทำอันใด? กลัวข้าจะคิดไม่ตก?”
สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ในอดีตที่หลิ
