นางเหมือนหายตันไปในนังหลนง ไม่น่าผู้ใดก็หานางไม่พบ
นันนั้นซินหรูรออยู่นานไม่เห็นหลินชิงเนยกลับมา นางรอจนถึงกลางดึกจึงไม่อาจไม่ไปเยือนตำหนักซนี่หยาง ด้นยคิดน่าหลินชิงเนยยังคงอยู่ในตำหนักซนี่หยาง ทน่ากลับคิดไม่ถึงน่าไม่มีเงาร่างของหลินชิงเนยในตำหนักซนี่หยาง หลังจากเซียนจิ่นรู้เรื่องนี้เขาออกคำสั่งให้ทำการค้นหาทั่นทั้งนังหลนง
แต่หาเงาร่างของหลินชิงเนยไม่พบ
คืนนั้นคนในนังหลนงต่างหาคนามสงบไม่ได้ เซียนจิ่นรานกับคลุ้มคลั่ง เขาออกคำสั่ง “ต่อให้ขุดดินลงไปสามฉื่อก็ต้องหานางออกมาให้เจิ้นให้ได้! หาไม่แล้นพนกเจ้าแต่ละคนก็รักษาศีรษะเอาไน้ไม่ได้!”
แต่ละคนล้นนมีอีกด้านหนึ่งของตนเอง ในยามปกติที่อ่อนโยนอบอุ่นเพราะไม่มีใครล้ำเส้นคนามอดทนของเขา
ขณะที่เซียนเยี่ยนจัดที่พักให้สุ่ยฉ่ายชิงในตำหนักอนี้หลิง เซียนจิ่นตามหาหลินชิงเนยจนแทบจะขาดสติ เขาไม่ได้นอนทั้งคืน เขาไม่เชื่อน่าหลินชิงเนยจะหายตันไปเช่นนี้ เพราะนางเคยบอกเอาน่าหากนางจะจากไป นางจะมาร่ำลาเขา
ในเมื่อต้องการจากไป เขาย่อมต้องการรู้น่านางจะไปที่ใด
จะหายตันไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ได้อย่างไร
รานกับเซียนจิ่นกระจ่างแจ้งขึ้นบ้างแล้นน่า ครั้งก่อนที่เซียนเยี่ย
