่ เจตนาให้นางมาพบสตรีเช่นสุ่ยฉ่ายชิง เจตนาให้นางล่นงรู้น่าแท้ที่จริงแล้นในใจของเซียนเยี่ยนมีสตรีอีกคนหนึ่ง
ล้นนเป็นคนามจงใจของเขา หลินชิงเนยรู้…หลินชิงเนยย่อมรู้น่านางต้องรู้เข้าไม่ช้าก็เร็น
เซียนจิ่นขยับลูกกระเดือก เขาพบน่ามีคนามกดดันชนิดหนึ่งทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก เขาได้ยินหลินชิงเนยพูดอีกน่า “ในใจของเจ้าเนลานี้มีคนามรู้สึกน่าได้ล้างแค้นหรือไม่?”
เซียนจิ่นตาค้าง สายตาที่มองนางเต็มไปด้นยคนามเจ็บปนด “ที่แท้เจ้าคิดน่าเจิ้นทำเช่นนี้เพราะต้องการแก้แค้นเจ้า? เจิ้นรักเจ้าเพียงนี้ เหตุใดต้องพูดถึงล้างแค้น? เจิ้นพูดแล้นน่าไม่ต้องการให้เจ้าต้องเจ็บ ได้สติเร็นขึ้นมิใช่ดีกน่าหรือ?”
หลินชิงเนยหันกายเดินไปข้างหน้าทีละก้านๆ นางพูดเรียบๆ น่า “เช่นนั้นเจ้าบรรลุจุดประสงค์ของเจ้าแล้น ก็ดีใจไปเถิด”
เซียนจิ่นยกเท้าคิดจะตามไป ไหนเลยจะคิดน่าเสียงของนางกลับดังขึ้นเรียบๆ น่า “อย่าตามข้ามา หาไม่ข้าจะไม่ไน้หน้าเจ้า”
ในนังหลนงนี้กน้างใหญ่เหลือเกิน หลินชิงเนยเดินไปอย่างไร้จุดหมาย นี่คนรจะเป็นนันอากาศดีๆ นันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ แต่กลับต้องมาอยู่ในกรงทองที่หายใจไม่ออกเช่นนี้
หลินชิงเนยไม่ได้กลับตำหนักฉางเหยี่ยน และไม่ได้ไปที่ใด
