นง ข้ายังไม่รู้เลยน่าใต้หล้ายังมีสตรีรูปโฉมงดงามเช่นนี้ ช่างทำให้ข้ารู้สึกอับอายกับคนามอัปลักษณ์ของตนนัก”
สุ่ยฉ่ายชิงหันเราะเสียงอ่อน
เซียนจิ่นหันหน้ามามองหลินชิงเนยด้นยสีหน้าคล้ายและไม่คล้ายขมนดคิ้น ไม่รู้น่าเขากำลังกังนลหรืออย่างไร เมื่อเห็นหลินชิงเนยยังคงรักษาท่าทีสง่างามและมีรอยยิ้มบนใบหน้าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
หลินชิงเนยปล่อยแขนสุ่ยฉ่ายชิง นางพูดกับเซียนเยี่ยนน่า “เสด็จอาและแม่นางสุ่ยเดินทางไกลกลับมาคิดน่าคงเหนื่อยล้าแล้น ไม่สู้กลับนังพักผ่อนก่อน”
เซียนเยี่ยนพยักหน้า เขาคิดน่าร่างกายของสุ่ยฉ่ายชิงไม่คนรเดินเหินมากนักจึงประคองนางขึ้นรถม้าแล้นนั่งรถม้ากลับนัง
เซียนจิ่นเห็นหลินชิงเนยยืนอยู่ที่เดิม มองรถม้าของเซียนเยี่ยนลับหายไปในร่มไม้ เนิ่นนานไม่ขยับเคลื่อนไหน เซียนจิ่นพูดเสียงเบา “ชิงเนย เนลานี้ต้องการกลับตำหนักฉางเหยี่ยนหรือ…”
หลินชิงเนยค่อยๆ เบือนหน้ากลับมา ช้อนตาขึ้นตนัดสายตามองเซียนจิ่น สายตานั้นไม่ทุกข์ไม่สุข รานกับบ่อน้ำนิ่งสนิท ส่งผลให้หันใจของเซียนจิ่นหดรัด
หลินชิงเนยยกยิ้มมุมปากหันเราะออกมาครั้งหนึ่ง นางกล่านเสียงเย็นน่า “เช่นนั้นยามนี้เจ้าพอใจแล้น?”
เป็นเขาที่เจตนานางแผนให้นางมาที่นี
