นเพราะสัญชาตญาณของนางเอง…
แต่ครั้งนี้นางลอบตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่เชื่อสัญชาตญาณของตัวเองสักครั้ง นางตัดสินใจเชื่อเซียวเยี่ยน หาไม่แล้วนางไม่มีทางนั่งรอเซียวเยี่ยนในวังหลวงนานเช่นนี้
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว นางหัวเราะให้เซียวจิ่นอย่างเอาเป็นเอาตาย “ข้าเชื่อว่าวาสนากำหนดโดยสวรรค์ หากไม่มีวาสนาต่อกันจริงๆ ย่อมไม่อาจฝืนชะตาเพื่อให้ได้มามิใช่หรือ? ข้าไม่ใช่คนชอบบังคับฝืนใจผู้อื่น แน่นอนว่าข้าไม่โง่เขลาถึงขั้นฝืนใจตัวเอง ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย คนที่จะทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดยังไม่ถือกำเนิดบนโลกใบนี้”
เซียวจิ่นเม้มปากยิ้มบางๆ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงขึ้นนาสิก “ดูเหมือนความกังวลของเจิ้นจะเป็นเรื่องเกินความจำเป็น”
เดินหมากกระดานหนึ่ง เซียวจิ่นชนะอย่างง่ายดาย เดิมทีการเดินหมากที่ยากแก่การแก้ กลับถูกการเดินหมากส่งเดชของหลินชิงเวยตีแตก นางดูเหมือนไม่กระจ่างแจ้งในศาสตร์ด้านนี้ แต่กลับมีความสามารถเดินหมากสะเปะสะปะ
เซียวจิ่นพูดกลั้วหัวเราะ “เดินอีกสักกระดานดีหรือไม่?” เดินหมากกับหลินชิงเวยสนุกดีเหมือนกัน
หลินชิงเวยเท้าคาง “เดินหมากเช่นนี้ซ้ำซากเหลือเกิน พวกเรามาเปลี่ยนวิธีการเดินหมากให้ง่ายดายสักหน่อย”
“ได้ เจ้าบอกว่าเดินอย่างไรก
