นทีมาเชิญอย่างเป็นทางการเช่นนี้แล้วดูเหมือนจะไม่ให้โอกาสหลินชิงเวยปฏิเสธ หลินชิงเวยสะพายล่วมยาของตนไปยังตำหนักซวี่หยาง
ตำหนักซวี่หยางยังคงเหมือนเดิม บรรดาขันทีและนางกำนัลกำลังง่วนอยู่กับงานในมือของตน เมื่อเห็นนางมาถึงจึงยอบกายคารวะ รอกระทั่งนางเดินเข้าไปแล้ว จึงลุกขึ้นทำงานในมือของตนเองต่อไป
ดอกไห่ถังในวังหลวงกำลังบานสะพรั่ง กิ่งก้านที่ยื่นออกไปนั้นเหยียดตรงราวกับพู่กันพาดผ่านหน้าประตูตำหนักสามชั้น พื้นปูด้วยกระเบื้องหินอ่อน ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไห่ถัง
ดอกไห่ถังกิ่งนั้นบานสะพรั่งเต็มที่ หลินชิงเวยยังจดจำภาพของเซียวเยี่ยนที่เดินผ่านพุ่มดอกไห่ถังเมื่อวสันตฤดูของปีที่แล้ว
นางพยายามบังคับตนเองไม่ให้คิดถึง เพียงแต่ทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่ล้วนทำให้นางคิดถึงอดีตที่ผ่านมา คิดถึงเซียวเยี่ยน ทำให้นางรู้สึกว่าเวลาเดินช้าเหลือเกิน ถึงขั้นรู้สึกว่าเวลาหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี นางไม่รู้ว่าเวลานี้เซียวเยี่ยนอยู่ที่ใด และเขาจะกลับมาเมื่อไหร่
นางเดินเข้าไปด้านในตำหนักโดยไม่ต้องให้นางกำนัลนำทาง หลินชิงเวยเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย นางกำนัลหน้าประตูตำหนักบรรทมคารวะให้นางแล้วหันหน้าเข้าไปรายงานว่า “ทูลฝ่าบาท เจาอี๋เหนียง
