หลินชิงเวยมีท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว กระทั่งอธิบายก็ยังเกียจคร้าน
ซินหรูฉวยโอกาสเดินไปรอบๆ ตำหนักบรรทมของซีเฟย นางแค่นเสียงฮึ “ความหมายของเจ้าก็คือพี่สาววางยาพิษซีเฟยเพื่อให้นางตายใช่หรือไม่?”
ลวี่ถานก้มหน้าพูดว่า “ในยามปกติซีเฟยเหนียงเหนียงให้ความสำคัญกับสุขภาพยิ่ง ต่อให้อยู่ในฤดูหนาวช่วงต้นปีหรือปลายปียังน้อยนักที่จะป่วยไข้ หากมิใช่กลับมาจากตำหนักฉางเหยี่ยนไหนเลยจะล้มป่วยลงได้ อีกทั้งเป็นการถูกคนวางยาพิษ…” ลวี่ถานพูดแล้วก็หันไปโขกศีรษะกับเซียวจิ่น “ฝ่าบาท ทันทีที่ยกเลิกการกักบริเวณตำหนักฉางเหยี่ยน ซีเฟยเหนียงเหนียงมีน้ำใจจึงไปเยี่ยมหลินเจาอี๋ หลินเจาอี๋ปฏิบัติต่อซีเฟยเหนียงเหนียงอย่างไม่เกรงใจ ยังมีเรื่องที่ร้ายแรงกว่านั้นที่บ่าวไม่รู้ไม่เห็นอีก คิดดูแล้ว คิดดูแล้วคงเป็นเพราะหลินเจาอี๋ริษยาที่ซีเฟยได้รับความโปรดปราน…”
“บังอาจ!” ไม่ว่าหลินชิงเวยจะมีปฏิกิริยาอย่างไรกับคำพูดที่ตามมา ทว่าเซียวจิ่นทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงตบโต๊ะด้วยความเดือดดาล
“ปกติซีเฟยอบรมสั่งสอนเจ้าเช่นนี้หรือ เจ้าเอาความกล้าหาญมาจากไหน จึงได้กล้าพูดปดต่อหน้าเจ้านายเช่นนี้?”
ลวี่ถานตื่นตระหนกตกใจอย่างหนัก แต่ยังคงรวบรวมความกล้าหาญพูดจา
