ปากสั่น “ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ บ่าว บ่าวเพียงแต่ปวดใจแทนซีเฟยเพคะ…”
“ปวดใจ?” หลินชิงเวยเลิกคิ้วพร้อมหัวเราะเบาๆ “ปวดใจแล้วเจ้ายังใส่ปั้นเซี่ย[1]และชวนอู[2]ลงไปในเตากำยาน เจ้าคิดจะทำร้ายเหนียงเหนียงของเจ้าจนตายหรือไร?”
ร่างของลวี่ถานสั่นสะท้าน นายเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเวยอย่างตกใจ หยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจและไม่ได้รับความเป็นธรรมเอ่อคลอในดวงตา
หลินชิงเวยหัวเราะให้นาง “ใครมีหน้าที่จุดเครื่องหอมภายในตำหนักบรรทม?”
ลวี่ถานขยับปากเนิ่นนานกว่าจะหาเสียงพบ “หน้าที่จุดเครื่องหอมเป็นของบ่าวเจ้าค่ะ แต่เหนียงเหนียงชมชอบเครื่องหอมชนิดนี้ บ่าวจุดเครื่องหอมเช่นนี้มีอันใดหรือไม่เจ้าคะ?”
ซินหรูถือเตากำยานที่เย็นตัวลงแล้วเข้ามาเปิดฝาดมขี้เถ้าที่เหลือในเตากำยาน “พี่สาว ขี้เถ้าในเตากำยานมีปั้นเซี่ยและชวนอูจริงๆ เจ้าค่ะ”
ลวี่ถานบังคับตนเองให้ใจเย็น “ของสองสิ่งนี้ไม่ได้มีอันใดไม่ดีกระมังเจ้าคะ ก่อนหน้านี้บ่าวเคยใส่ลงไปในเตากำยานของเหนียงเหนียง ทำให้เหนียงเหนียงรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวมากขึ้น”
หลินชิงเวยหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง นางพยักหน้าและกล่าวว่า “โอสถสองชนิดนี้ไม่มีโทษอันใด” แทบไม่สังเกตเห็นว่าลวี่ถานลอบพรู
