ลมหายใจ แต่ไหนเลยจะเล็ดลอดจากสายตาของหลินชิงเวยได้ หลินชิงเวยพูดอีกว่า “ไม่สู้ฝ่าบาทให้คนไปตรวจสอบอาหารและโอสถที่ซีเฟยดื่มกินภายในสองวันนี้ ดูว่าในนั้นมีส่วนผสมของโอสถสองตัวนี้หรือไม่”
ลวี่ถานเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางประสานสายตากับสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของหลินชิงเวย เซียวจิ่นถ่ายทอดคำสั่งลงไปให้ตรวจสอบอาหารและโอสถของซีเฟยในสองวันนี้
เพียงไม่นานนางกำนัลนำกากยาที่เหลือจากการต้มยาเข้ามา หากกล่าวว่าเครื่องหอมภายในตำหนักบรรเทานั้นเย็นลงแล้ว กลิ่นจึงเจือจางลงไปมาก หมอหลวงไม่มีประสาทสัมผัสรับกลิ่นดีเท่าหลินชิงเวยและซินหรูจึงยากแก่การแยกแยะออกมาได้ ทว่ายามนี้กากของโอสถที่ต้มแล้วกลิ่นค่อนข้างเข้มข้น หากยังดมไม่ถูกก็ไม่สมควรจะเป็นหมอหลวงต่อไปแล้ว
หลินชิงเวยยิ้มและตวัดสายตามองลวี่ถาน “โอสถของซีเฟยก็เป็นเจ้าที่ทำหน้าที่ต้มด้วยหรือ? ผู้ใดเป็นคนเขียนเทียบยานี้ให้เจ้า?”
ลวี่ถานเริ่มตื่นกลัว “เป็นหมอหลวง…”
เมื่อหมอหลวงได้ยินเช่นนั้นจึงคุกเข่าลงกับพื้นทันที “ขอฝ่าบาทโปรดตรวจสอบพ่ะย่ะค่ะ แม้ปั้นเซี่ยและชวนอูล้วนเป็นยาที่มีสรรพคุณในการรักษาโรค แต่พวกกระหม่อมไม่มีทางนำโอสถสองชนิดนี้มาใช้ร่วมกันเด
